Nergens, maar overal

 

negativa_de_viaje

Het is twee uur ’s middags in het Departement voor Immigratie en Buitenlandse Zaken (DIE) aan de 17e straat tussen de zijstraten J en K. Tientallen personen wachten op een vergunning om het land te mogen verlaten. Deze goedkeuring wordt de “witte kaart” genoemd, hoewel ze beter “boterbriefje”, “kaart van de vrijheid” of “verlaat de gevangenis-kaart” zou worden genoemd. De verf bladdert van de muren en een bord met “Opgelet: instortingsgevaar” hangt aan een zijde van het grote gebouw in de wijk El Vedado. Verschillende vrouwen – die zijn vergeten hoe te lachen en vriendelijk te zijn – dragen hun uniform en waarschuwen het publiek dat men gedisciplineerd moet wachten. Af en toe schreeuwen ze een naam en de opgeroepene keert enkele minuten later terug met een stralend of strak gezicht.

Eindelijk roepen ze me binnen om mijn achtste reisverbod in nauwelijks drie jaar mede te delen. Als experts in het afpakken van wat we zouden kunnen beleven, meemaken en kennen buiten onze landsgrenzen, zeggen de ambtenaren mij dat ik “op dit moment niet bevoegd ben om te reizen”. Met deze korte nee – bijna wellustig uitgesproken – is mijn kans verkeken om de 60e verjaardag van het International Press Institute bij te wonen evenals de presentatie van Internet voor de Nobelprijs en New York. Een enkele stempel op mijn aanvraag dwingt me om via de telefoon in te bellen tijdens de activiteiten van Turijn als Europese Jongeren Hoofdstad en te overleggen met de uitgever Brûlé over de lancering van mijn boek Cuba Libre in Montreal zonder mijn aanwezigheid. De absurde migratieregels hebben zich opgesteld tussen mijn ogen en de volle  boekenschappen van de Frankfurter Buchmesse, tussen mijn handen en de bundeling van mijn teksten die het levenslicht zal zien tijdens het Literair Festival voor Non-fictie in Polen. Ik zal acte de presence kunnen geven bij het Feest van de Journalistiek van Ferrara of bij de presentatie van de documentaire in Jequié, Brazilië; ik zal al helemaal niet mee kunnen doen met het Congres voor Leidende Vrouwen van het Millennium, dat in Valencia wordt gehouden, of in Cuneo, tijdens het evenement Schrijvers in de Stad. Mijn stem wordt niet gehoord bij LASA, waarheen men wel een officiële vertegenwoordiger zal sturen. Maar van de verschijning van mijn boek Beheer en Ontwikkeling van Teksten met WordPress zal ik vanaf een afstandje moeten genieten.

Dit alles en meer hebben ze van me afgepakt. Naast het aanleveren van de broodnodige grondstoffen voor mijn pennenvruchten, hebben ze me echter wel – alsof het om een straf zou gaan – in contact gebracht met de werkelijkheid die mijn afwezigheid nooit zou vergeven.

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s