Overleven

Martha Beatriz Roque
Foto overgenomen van http://media.elnuevoherald.com

Het licht is gedimd, de kamer nauw en het gemompel van Santo Suárez kruipt door de muren. Op het bed ligt een uitgemergelde vrouw, met ijskoude handen en een nauwelijks verstaanbare stem. Martha Beatriz Roque is een week geleden in hongerstaking gegaan. Ik kom haar opzoeken te midden van de beslommeringen van alledag en in de haast van informatie; maar op haar gezicht ligt een kalmte die met de jaren en ervaring komt. Daar ligt ze, zo fragiel als een klein kind, licht genoeg om op mijn schoot te tillen en in slaap te wiegen. Haar helderheid verbaast me, de dwingende wijze waarop zij me uitlegt waarom ze geen voedsel meer tot zich neemt. Elk – zeer intens – woord dat zij uitbrengt, lijkt niet afkomstig te zijn uit dat door het vasten uitgewoonde lichaam.

Ik dacht nooit meer aan het bed van een hongerstaker te staan. Het valse optimisme dat de toekomst beter zal zijn, deed me geloven dat Guillermo Fariñas, met zijn uitpuilende ribben en uitgedroogde mond, de laatste dissident zou zijn die zou kiezen voor de verhongering als wapen van burgerprotest. Maar twee jaar na die 134 dagen zonder voedsel, zie ik weer die verzonken ingewanden en die grauwe kleur van de hongerige. Dit keer zijn het al 28 personen verspreid over het hele land en de reden is wederom de kwetsbaarheid van het individu tegenover een wettelijk stelsel dat al te zeer wordt gekenmerkt door ideologie. Bij gebrek aan alternatieve manieren om aandacht van de regering te krijgen, vormen de lege ingewanden een methode om te eisen en te rebelleren. Triest, dat alleen de huid, de botten en de maagwand ons nog ter beschikking staan om ons te laten horen.

Voordat ik het huis van Martha Beatriz verliet, drukte ik haar op het hart “je moet dit overleven, dit soort regimes moet worden overleefd”. En ik ging de straat op, ondergedompeld in schuldgevoel en de verantwoordelijkheid die iedere Cubaanse burger zou moeten voelen in dergelijke situaties. “Overleven, overleven”, blijf ik denken, wanneer ik praat met de familie van Jorge Vázquez Chaviano die op 9 september vrij had moeten komen en wiens vrijlating wordt geëist door de hongerstakers. “Overleven, overleven”, herhaalde ik nog altijd bij het horen van nieuws over de fysieke achteruitgang van de andere hongerstakers. “Overleven, overleven”, zei ik tegen mezelf bij het zien van de koppen van degenen die van een afwijkende mening een misdaad hebben gemaakt en van civiel protest verraad. “Overleven, overleven, hen overleven”, beloofde ik mezelf. Maar misschien is het al te laat daarvoor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s