Al draagt ze een gouden ring…. het is en blijft “Mesa Redonda”

ronde-tafel

Er zijn maar weinig televisieprogramma’s in Cuba onderwerp geweest van zoveel grapjes en parodieën als “Mesa Redonda” (Ronde Tafel, vert.). Opgezet in het vuur van de zogenaamde Strijd van Ideeën, vertoont dit programma de hoogste graad van politieke bekeringsijver die in onze nationale media te vinden is. Het basisprincipe ervan is de kijkers thuis te intimideren met het officiële standpunt zonder hen toegang te verlenen tot kritische meningen of opvattingen die in strijd zijn met de officiële. Afgeven op mensen die het er niet mee eens zijn, zonder recht op weerwoord, is een van de meest gebezigde methoden voor de microfoons van deze uitermate saaie uitzending. En dat alles gebaseerd op de vooronderstelling dat we in “het paradijs” leven, terwijl de wereld daar buiten uit elkaar valt.

Sinds 10 september heeft men de zendtijd van “Mesa Redonda” teruggebracht tot een half uur. Men heeft ook het decor gemoderniseerd en het schijnt dat er zelfs een spiksplinternieuwe iPad staat, uitsluitend voor gebruik van de presentator. Ze hebben gedurfdere camerashots en een paar van de dikke deelnemers zijn op dieet gezet. Met deze verbeteringen willen ze een moderne draai geven aan wat bedekt was met de dikke laag stof van een andere tijd. Toch blijven de belangrijkste regels die het programma bepalen intact. Wat het meest in het oog springt, is het gebrek aan pluraliteit en de eentonigheid die voortkomt uit het feit dat iedereen die daar aanschuift dezelfde menig is toegedaan. En voor dat soort broddelwerk betaalt men de verslaggevers – een grote contradictie – de hoogste salarissen die men kent in het Cubaanse Radio en Televisie Instituut.

Maar wat ik over dit programma zeg, is misschien te veel beïnvloed doordat ik ook op het terrein van berichtgeving werkzaam ben. Daarom zal ik met een recente anekdote de opinie van veel Cubanen over dit programma illustreren. Kort geleden stond een vriendin bij een politiebureau om de vrijlating te eisen van een activist die onrechtmatig was aangehouden. Haar mobieltje ging over en het was haar vader die haar belde. Hij was geschrokken omdat een buurman hem had verteld dat zijn dochter zich had ingelaten met zaken die ‘dissidenten’ betroffen. In de hitte van de situatie kon mijn vriendin nog net als antwoord uitbrengen: “Pap, ik heb je toch gezegd dat je niet meer naar “Mesa Redonda” moet kijken”. Met die simpele zin benadrukte ze de kloof tussen de nationale realiteit en het draaiboek van dat platform op tv. Ze liet haar vader zien, dat hij bleef geloven in een Cuba dat niet bestaat, een land waar geen onwettige arrestaties plaats vinden, de politie geen burgers bedreigt en er geen bijeenkomsten zijn waar mensen verketterd worden. Een ongeloofwaardige natie die van maandag tot vrijdag een uurtje bestaat …. op ons kleine schermpje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s