Mujica, de snee in de neus en de kuilen van Havana

Bron: http://subrayado.com.uy

Het was een dakplaat die, meegenomen door de wind, een snee maakte in de neus van de Uruguayaanse president Mujica. Een stuk metaal dat losliet toen hij zijn buurman hielp bij het verstevigen van zijn dak. De anekdote ging de sociale media rond als een voorbeeld van de eenvoud van een bewindvoerder die al bekend stond om zijn sobere levensstijl. Daar vertelde hij, zoals een echte boer, dat de storm de dakpannen van de woning naast de boerderij waar hij in Montevideo woont niet losrukte. Zonder twijfel een anekdote vol lessen die andere wereldleiders zouden moeten opvolgen.

Het verhaal van Pepe Mujita zette mij aan het denken over het contrast dat bestaat tussen de levensstijl van de leiders en die van het volk op Cuba. Het contrast is zo overduidelijk, zo onoverbrugbaar, dat een groot deel van de fouten die door bij de besluitvorming worden gemaakt erdoor bepaald wordt. Het gaat er niet alleen om dat zij in de mooiste huizen in de beste wijken wonen of dat ze in de meest moderne auto’s rijden. Nee. Het grote verschil ligt in het feit dat de autoriteiten geen enkele ervaring hebben met betrekking tot de problemen die ons dagelijks kwellen. Ze kennen het gevoel niet om meer dan een uur te wachten bij de bushalte, het ongemak van een stroomstoring midden in de nacht, de moeite om door straten zonder straatverlichting of vol met kuilen te lopen. Ze hebben niet het minste idee van de geur van oud zweet die de ruimte in vrachtwagens vult waarmee tientallen mensen van het ene dorp naar het andere dorp reizen, noch van het schudden van de paardenkarren die voor velen het enige vervoersmiddel zijn. Nooit hebben zij een nacht door moeten brengen in een rij in de stationshal van La Coubre om een kaartje voor de trein te bemachtigen, noch hebben zij een bedrag ter grootte van een maandsalaris moeten afstaan aan de beambte die de kaartjes voor vervallen wagon verkoopt.

Wanneer ging een commandant of generaal in dit land een winkel met peso’s convertibles binnen om te kijken of de picadillo al goedkoper is, om vervolgens de winkel te moeten verlaten omdat het geld dat hij heeft niet genoeg is voor de artikelen die in de schappen liggen? Hoe lang is het geleden dat een minister de koelkast opendeed en constateerde dat er meer dan genoeg water was, maar geen eten? Zal de voorzitter van het parlement ooit op een matras hebben geslapen dat steeds opnieuw door de oma in de familie wordt opgelapt? Zal hij ooit zijn ondergoed hebben gestopt om het te kunnen blijven dragen? Zal hij, bij gebrek aan shampoo, keukenazijn hebben gebruikt om zijn haar te wassen? Kennen de kinderen van deze topfunctionarissen de vochtige zonsopgangen waarbij het fornuis moet worden voorverwarmd om in de ochtend koffie te kunnen zetten? Hebben zij ooit van dichtbij het gezicht gezien van een ambtenaar die op de vraag naar het resultaat van een verzoekschrift bijna met plezier ‘nee’ zegt? Zal een van hen ooit zakken pinda’s hebben moeten verkopen om te overleven, zoals zovele bejaarden gepensioneerden in dit land?

Ze kunnen ons niet besturen omdat ze ons niet kennen. Ze zijn niet in staat om oplossingen te vinden omdat ze nooit de problemen hebben moeten doorstaan die wij hebben. Ze kunnen ons niet vertegenwoordigen omdat ze zich te lang verloren hebben in een wereld van privileges, gemak en luxe. Ze hebben geen enkel idee van wat het betekent om vandaag de dag Cubaan te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s