Repelsteeltje

repelsteeltje

Repelsteeltje, door Anna-Kafka. Overgenomen van devianart.com

Het zweet van de drie vrouwen die mij in de politieauto duwden plakt nog altijd op mijn huid en zit nog diep in mijn neusholtes. Groot, corpulent en onverzettelijk, brachten ze me naar het kamertje zonder ramen, waar een kapotte ventilator alleen naar hen frisse wind blies. Eentje keek me bijzonder vuil aan. Misschien herinnerde mijn gezicht haar aan iemand uit haar verleden: een aartsvijand op school, een tirannieke moeder, een verloren geliefde. Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat haar blikken mij, op die vierde oktober, wilden vernietigen. Zij was het die verlekkerd onder mijn blouse greep, terwijl de twee anderen mij vasthielden voor de ‘visitatie’. Meer nog dan het zoeken naar een of ander verboden voorwerp, was het fouilleren bedoeld om mij achter te laten met een gevoel van aanranding, hulpeloosheid, verkrachting.

Elke zes uur werden mijn bewaaksters afgelost. Bij de wisseling rond middernacht werden ze minder streng, maar ik trok me terug in mijn stilzwijgen en heb geen enkele vraag beantwoord. Ik vluchtte in mezelf. Ik koos ervoor om te zeggen: “Ze hebben alles van mij afgepakt, zelfs het elastiekje voor mijn haar, maar deze belachelijke ondervragers hebben niet mijn innerlijke wereld binnen kunnen dringen”. Dus besloot ik weg te vluchten, gedurende de lange uren van onrechtmatige opsluiting, naar het enige dat mij nog restte: mijn herinneringen. De ruimte wilde geordend en schoon lijken, maar alles had in zich een dosis van smerigheid en verval. De granieten vloertegels waren duidelijk bedekt met een laag geaccumuleerd vuil. Ik keek lang naar de figuurtjes, gevormd door de kleine steentjes in iedere tegel en door de klodders viezigheid. Na een poosje ontdekte ik gezichten in die constellatie. Personages bloeiden op in de ruwe vloer van mijn cel in het politiebureau van Bayamo.

Daar ontstond de slungelige gestalte van Don Quijote, terwijl ik in die hoek het simpele profiel ontwaarde van de “Bobo” van Eduardo Abela, de wijze dwaas die de dictatuur Machado te kijk zette. Een paar scheve ogen, gevormd door kalk en gravel, leken ongelooflijk veel op die van de hoofdrolspeelster van de film “Avatar”. Ik moest lachen en mijn belegen bewakers dachten dat mijn weigering om te eten of drinken mijn hersens letterlijk deed koken. Ik bespeurde in het onregelmatige graniet de Klokkenluider van Notre Dame en de slanke figuur van Gandalf, met staf en al. Maar tussen al die vormen die krioelden over de vieze vloer, was er eentje – de meest intense – die voor mijn ogen daadwerkelijk leek te huppelen en te lachen. Misschien was het een effect van de dorst of honger, maar eerlijk gezegd weet ik het niet. Een dwerg met een baard en cynische blik zat ondeugend te gniffelen.

Het was Repelsteeltje, de ster uit een kinderverhaal waarin de koningin gedwongen wordt om zijn ingewikkelde naam te raden. Als haar dat niet lukt, moet ze aan de diabolische elf haar dierbaarste bezit afstaan: haar zoon. Wat deed dit personage te midden van mijn tijdelijke gevangenschap? Waarom zag ik juist hem en niet een van de vele andere visuele referenties die ik in mijn leven heb verzameld? Intuïtief raadde ik meteen het antwoord. “Jij bent Repelsteeltje”, zei ik hardop en de Gorgons keken mij een beetje bezorgd aan. “Jij bent Repelsteeltje”, zei ik nogmaals, “en ik ken jouw naam. Jij bent als dictaturen; wanneer we ze beginnen te benoemen, beginnen ze uiteen te vallen.

Voetnoot van de vertalers:

Hier is een langere beschrijving van Yoani’s arrestatie en opsluiting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s