Nieuwe migratiewet: reden tot juichen of tot conformeren

De wieltjes van mijn koffer zijn versleten als gevolg van het vijf jaar lang binnenshuis verslepen van de ene hoek naar de ander. Het ondergoed in het kleine vakje heeft zijn elasticiteit en kleur allang verloren. De vliegtickets, die ik nooit kon gebruiken, gaven zich gewonnen, na ontelbare keren mijn vlucht te hebben uitgesteld, en eindigden in de afvalbak. Mijn vrienden kwamen zo vaak afscheid nemen, en evenzoveel keer vertrok ik niet, waardoor het vaarwel routine werd. Mijn kat eigende zich het handtasje toe waarmee het mij nooit lukte om een vliegtuig te betreden en mijn hond knabbelde aan de schoenen die bestemd waren voor een rondreis die ik nooit kon ondernemen. De stempel van “de Maagd van de Goede Reis”, cadeau van een vriend, heeft evenmin de tand des tijds doorstaan; zelfs de glinstering in haar ogen verdween.

Na vijf jaar te hebben gestreden voor mijn recht om naar het buitenland te reizen, ben ik vandaag wakker geworden met het nieuws over een wijziging in de migratiewet. Mijn eerste reactie was een “Hoera!” op de vroege ochtend, maar naargelang de dag vorderde, werd ik me bewust van de tekortkomingen van de nieuwe wet. Eindelijk is de schandelijke Vertrekvergunning afgeschaft, net als de even schandalige “uitnodiging” die we nodig hadden om ons eigen land te verlaten. Vanaf nu zal uit de uitgave en validatie van ons paspoort blijken wie de grenzen mag passeren en wie niet. Hoewel de kosten van de paspoortaanvraag lager zullen worden en de aanvragen, denk ik, sneller behandeld, is deze wetswijziging toch niet de verandering waar we op wachtten. Te gelimiteerd, te beperkt. Maar staat ons recht om te reizen nu tenminste wel op papier, zodat we haar vanaf nu zullen beginnen op te eisen, en ertegen kunnen protesteren en klagen.

In mijn geval, geloof ik, dat ik – tot 14 januari 2013 – op geen enkele “black list” sta en dat de ideologische filters om te mogen vertrekken niet langer gelden. Ik zal mijn nieuwe paspoortaanvraag invullen en wachten met de dosis geduld die ik nodig heb om te overleven, om maar niet apathisch te worden. Ik zal er zijn wanneer de kantoren geopend worden en bepaald wordt welke Cubanen aan boord van een vliegtuig mogen gaan en welke in “hechtenis op het eiland” zullen blijven. En mijn versleten koffer zal meegaan, met het vervaagde ondergoed, de ongebruikte schoenen, en de bleke stempel van Maria, onwetend of ze nou gaat of terugkeert, of er reden zal zijn tot juichen of tot conformeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s