De stembus, de brancard

Tegels aan de wand, een scherm van groene stof en een metalen tafeltje waarop normaal de injectienaalden en katoenen watten liggen. Zo zag het hokje eruit waar ik vanochtend mijn stem uitbracht voor de verkiezingen van gedelegeerden in het parlement. Gelegen in een medische consultatiepost die deze zondag is omgebouwd tot stemlokaal voor de buurtbewoners. “Met voorgevoel”, dacht ik nergens over na toen ik mij alleen met mijn stembiljet bevond naast de grote wasbak waar ziekenhuisbenodigdheden worden gewassen. “Met voorgevoel” omdat mijn land in een “coma van verveling en lamlendigheid” ligt en het een ingrijpende reanimatie nodig zal hebben – bijna een defibrillatie – voordat de burgers echte beslissingsmacht hebben. In de 36 jaar dat het huidige electorale systeem bestaat, heeft het ons niet – nog niet één keer – kunnen overtuigen dat het ons vertegenwoordigt tegenover de machthebbers. Sterker nog, we zijn gewend geraakt aan het tegenovergestelde.

Vandaar dat ik, tussen de geur van formaldehyde en een glimp van een brancard, mijn stembiljet annuleerde. Na jaren van absenteïsme, had ik dit jaar weer besloten om mijn stem uit te brengen in deze verkiezingen die absoluut niets zullen veranderen. Geen van de voorgedragen kandidaten zal ook maar enige invloed kunnen uitoefenen op de meest prangende thema’s van onze realiteit. We weten zelfs niet eens hoe ze denken over de grote problemen van alledag, omdat de stemwet ons alleen toestaat om een korte biografie en een foto te bekijken. Wij werden in onze wijk vandaag dus bijeengeroepen om te kiezen tussen twee gezichten, twee namen, twee cv’s… Daarom kozen verschillende buren en vrienden ervoor, bekend als ze waren met de futiliteit van de stemexercitie, om verstek te laten gaan. Maar ik wilde graag polshoogte nemen, weer eens experimenteren met zinloosheid van het papier dat niets beslist, niets verandert, geen impulsen geeft.

Eerst schreef ik een letter “D”. Enorm, als een schreeuw zonder stem, kraste ik die initiaal van een lang en vurig gewenst concept: “Democratie”. En ik deed het te midden van een klinische setting die metaforisch paste bij mijn daad van annulering, bij de urgente interventie die wordt geëist door de rangen van de burgerlijke macht in dit land. Een vergaande chirurgische ingreep, een extensieve verwijdering van de volgzaamheid van de Nationale Vergadering, een elektroshock van vrijheid zodat de parlementariërs eens ophouden met het eeuwige unanieme goedkeuren en applaudisseren. We zullen resuscitatie nodig hebben, als samenleving herboren moeten worden en ons als zodanig dienen te gedragen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s