Van wie zijn de hersenen?

Foto van http://globedia.com/blue-brain-project-cerebro-computarizado

Ondertussen zoekt de Grote Schuldige
onderdak achter de wijze bescherming van het voorhoofd
“Verdediging van het onschuldige myocardium”
Ruben Martinez Villena

Mijn familie claimt deze wirwar van neuronen voor zichzelf, versterkt door de verzorging die ik heb gekregen als kind. De juf die me leerde lezen eist de credits op voor de verbanden die hebben geholpen om een brug te slaan tussen denken en taalgebruik. Al mijn vrienden kunnen ook hun deel opeisen, hun stukje van de ene of andere hersenkwab, voor de bevrediging en de afkeer die ze hebben geschreven op diens fragiele kronkels. Zelfs het kind dat voor mijn ogen voorbij loopt, slechts een seconde, zou recht hebben op een portie van mijn hersenschors, omdat hij bij het passeren een minuscuul stukje van mijn herinnering greep.

Alle boeken die ik heb gelezen, de ijsjes die ik heb gegeten, de zoenen die ik heb gegeven – koel of met passie –, de films die ik heb gezien, de ochtendkoffie en het geschreeuw van de buren… Aan dit alles behoort een portie van de grijze massa toe die ik draag achter mijn voorhoofd. Aan de kat die spint en met z’n nagels klauwt, aan de politieagent die oplet en op zijn fluitje blaast, aan de functionaris die het militaire uniform rechttrekt en ‘nee’ zegt, aan de middelmatige docent die ‘geografie’ verkeerd spelt en aan de briljante spreker wiens woorden deuren lijken te openen, ramen wijd open lijken te gooien. Aan hen zou ik, één voor één, mijn hersencellen moeten overdragen, omdat zij in staat waren een onuitwisbaar indruk te maken. Mijn axonen zouden moeten worden gedistribueerd onder miljoenen personen, levend of dood, die ik heb gekend of die ik simpelweg hoorde in een muzieknoot of in hun verzen.

Echter, volgens Verordening 302, die ook de reizen van professionals naar het buitenland regelt, behoren mijn eigen hersenen – net als bij de rest van de mensen met een universitaire graad – mij niet toe. De plooien en de groeven van dit orgaan zijn, volgens de nieuwe wetgeving, eigendom van een educatief systeem dat trots is op zijn kosteloosheid om vervolgens ons het eigendom van ons intellect in rekening te brengen. De autoriteiten, die bepalen wie er mag reizen en wie niet, geloven dat een hoogopgeleide inwoner niet meer is dan een simpel conglomeraat van hersenmateriaal, ‘gevormd’ door de staat. Maar het opeisen van de gebruiksrechten van een menselijke geest is als het proberen deuren in de zee te zetten… ketens aan elke neuron.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s