Kan ik ontwaken?

Soms, wanneer ik onrustig ben, droom ik dat ik verhuis, dat ik steeds van huis verander zonder ergens rust te vinden. In deze terugkerende nachtmerrie is mijn leven ontwapend en verlies ik de foto’s uit mijn kindertijd in een of andere verhuiswagen. Deze droom komt vooral voor tijdens gemiddeld angstige nachten. Deze week was het anders. In de vroege ochtenden vind ik mij terug, wandelend op een zeer lange en donkere weg. Ik leg mijn hoofd op het kussen en keer terug naar het lange pad dat is omgeven door hoog gras, met het geluid van krekels dat mijn gehoor doorboort. Ik ben niet alleen. Ik word vergezeld door bekende gezichten; mijn vrienden met wie ik heb gelachen, in de gevangenis heb gezeten, geknuffeld en gedold. We praten en de zinnen blijven halverwege hangen, omdat mijn vrienden verdwijnen in het hoge gras, ze gaan… ze worden meegenomen. Iedere nacht slokt de wildernis de mijnen op, zodra ik mijn ogen sluit.

Ik sta ’s ochtend op en zeg tegen mezelf: “het is voorbij, het was maar een droom”. Maar na een tijdje gaat de telefoon en vertelt iemand me dat Antonio Rodiles nog steeds vast zit voor zijn verzet tegen de arrestatie die zowel willekeurig als onrechtvaardig was. Ik ga naar het toilet met mijn ogen nog half dicht en ik realiseer me dat ongeveer een uur geleden Angel Sansiesteban is vrijgekomen, nadat ze hem eerst met geweld in een politieauto hebben getrokken. De ochtendkoffie pruttelt op het fornuis en ik bekijk mijn mobieltje dat vol staat met berichten over mishandelingen van de Witte Dames in verschillende regio’s van het land. De lucht heeft nog altijd de rode gloed van het ochtendgloren, maar ik voel al dat de lange weg die ik in mijn dromen heb gelopen verder doorloopt in de werkelijkheid.

Het is niet het hoge gras, maar de intolerantie; het is niet het geluid van de krekels, maar het geschreeuw van de autoriteiten; het is niet de nacht, maar het gebrek aan vrijheden. Wanneer het middaguur aanbreekt, weet ik dat ik ze niet kan ontsnappen, dat zelfs knijpen in mijn onderarm geen soelaas biedt, net zo min als het mezelf overgieten met koud water. Het is een feit dat deze ‘ontvoerde’ vrienden een concrete realiteit zijn, tastbaar, niet een ijlende nacht. De dag vordert en ik begrijp dat mijn nachtmerries overal aanwezig zijn en ik uiteindelijk terugkeer naar het met hoog gras omheinde pad. Maar deze keer blijf ik alleen achter, pratend tegen mezelf zodat het donker me niet zoveel schrik aanjaagt. Iemand – die ik niet zie – grijpt me en trekt me volledig het lange gras in. Nog drie uur voordat de wekker gaat en ik wakker word.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s