Boter uit Nieuw-Zeeland

De kip komt uit canada, het zout wordt volgens het etiket in Chili geproduceerd, de Creoolse marinade is “made in USA” en de suiker van Brazilië. Op het melkpak staat een Hollandse koe getekend, de citroensap komt uit Mexico en de hamburgers vermelden in grote letters ze “100% Argentijns vlees” bevatten. Op de kaasverpakking wordt verduidelijkt dat het een Gouda is, afkomstig uit de lage landen, de koekjes vermelden in Chinese karakters hun origine, terwijl de rijst is verbouwd op plantages in Vietnam. We verdrinken in de buitenlandse spullen!

Daarom vroeg ik aan een vriendin, die econoom is, waarom onze boter nou precies helemaal uit Nieuw-Zeeland komt. Kunnen wij zelfs zoiets basaals niet zelf produceren? – en, zo hield ik vol – Zijn er geen plaatsen dichterbij waar we de boter kunnen halen? De jonge doctoranda van de Universiteit van Havana antwoordde me met dezelfde zin die de titel is van een humoristisch programma: “Zal ik jou dat eens vertellen…”. Vervolgens vertelde ze mij dat ze na haar afstuderen werd geplaatst bij een dependance van het Ministerie van de Voedingsindustrie. Daar viel haar oog op de forse facturen die werden betaald voor de import uit verre landen. Ze nam enkele facturen mee naar de directeur, waaronder eentje voor het vervoer van melkpoeder uit een ver oord in Oceanië. De man schraapte zijn keel en verklaarde haar: “Hou je hier buiten, want het gerucht gaat dat de fabriek daar in handen is van een hoge Cubaanse pief”.

Het zou me niets verbazen als hooggeplaatsten op dit eiland onder valse namen eigenaar zijn van industrieën in het buitenland. Het zou ongehoord zijn als zij bovendien de import uit deze fabrieken voortrekken boven invoer van andere producten die van dichterbij komen en goedkoper zijn. Als dat zo is, dan verdwijnt een deel van het geld uit de nationale schatkist in de zakken van een enkele landgenoten, die ook nog eens degenen zijn die besluiten hoe het staatsinkomen wordt uitgegeven. Als door een handige goochelaar, verdwijnt, zonder dat we het kunnen zien, een stapel bankbiljetten van de linker- naar de rechterhand. Misschien is dat wel de reden waarom bepaalde merken – van echt slechte kwaliteit en exorbitant duur – de schappen in onze winkels bezet houden. De oude truc om ‘aan zichzelf te verkopen’ zou de reden kunnen zijn dat dit land tegen excessieve kosten aanloopt en dat goedkopere nationale producten van betere kwaliteit geen kans krijgen.

Ik weet het, lezer, dit alles kan de vrucht zijn van een grote paranoia van  mijn vriendin…en ook van de mijne; maar ik koester de hoop dat we dit op een dag zullen weten, dat we alles zullen weten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s