De Patiënt

De conversatie. Beeldhouwwerk, gedoneerd door Vittorio Perrotta aan de stad Havana

Ik zet de televisie aan en ik zie een barende vrouw in een ziekenhuis ergens in Cuba, de stem van een nieuwslezer kondigt de geboortecijfers van 2012 aan. Ik vraag mij af of ze deze moeder toestemming hebben gevraagd om haar te filmen tijdens de bevalling. Het meest waarschijnlijke antwoord is nee. Tien minuten daarna komt een vriend bij mij op bezoek en geeft mij een artikel te lezen, waarin de advocaat van Alan Gross protesteert, omdat de Cubaanse regering het medisch dossier van zijn cliënt heeft gepubliceerd. Die kwestie herinnert mij aan de scene van een verborgen camera in een ziekenhuis waar het gesprek van de moeder van Orlando Zapata Tamayo met een arts werd opgenomen, zonder dat zij hiervan op de hoogte waren. De opname werd op primetime uitgezonden, zodat miljoenen televisiekijkers het konden zien, zonder – dat spreekt voor zich – de toestemming van de lijdende vrouw die zojuist haar zoon had verloren.

De sage is nog niet voorbij. Afgelopen september gaf de directrice van een polikliniek uitleg over de symptomen van een dissident die zich slecht voelde tijdens zijn hongerstaking. Alle details werden zonder blikken of verblozen vermeld, ondanks de inbreuk op de privacy van de patiënt en het schenden van de eed van Hippocrates die zegt: “Ik zal geheim houden alles wat ik, in mijn beroep of daarbuiten, hoor of zie in het leven van mensen”. Meer dan drie jaar geleden besliste ik zelf om geen stap meer in een artsenpraktijk te zetten, nadat die bange arts die mij behandelde gedwongen werd officieel voor de lens een verklaring af te leggen. Ik besloot – op eigen risico – verantwoording te nemen voor mijn gezondheid en zo mijn privacy te beschermen. Zelfs nu nog, elke keer als ik denk aan een ziekenhuisbezoek, dan is het alsof mezelf in de spotlights zie staan, met camera’s en een groot publiek dat speurt in mijn ingewanden.

Dezelfde publieke media, die de medische archieven gebruikten als een ideologisch instrument, verdedigen nu de geheimhouding omtrent de gezondheid van Hugo Chávez. Op de televisie, waar we zoveel aanvallen op de privacy van mensen hebben gezien, bestempelt men iedereen, die informatie wil over de gezondheid van deze Venezolaanse president, als ziekelijk. Zij vergeten dat juist zij het publiek eraan hebben laten wennen om nieuwsgierig rond te neuzen in ziektegeschiedenissen alsof het ethisch acceptabel zou zijn. En al deze onbeduidende personen die in hun privacy werden aangetast door de nationale pers, verdienen zij dan geen respect? En al deze artsen en medische instituten die zich niet houden aan hun meest heilige principes? Zullen zij hen nu gaan straffen voor hun medische indiscretie, nu dit niet langer meer politiek correct is?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s