Hoe zult u zijn?

Maandagochtend vroeg, de rij buiten het Departement voor Immigratie en Buitenlandse Zaken in de wijk Plaza, Havana.

Sexto heeft gezegd dat hij graffiti op mijn koffer zal spuiten; een buurvrouw gaf me al een amulet cadeau voor op reis en een van mijn vrienden heeft zijn schoenmaat voor me genoteerd opdat ik een paar voor hem meebreng. Ze nemen al afscheid van me ook al ga ik nog niet weg. Ik heb nog niet eens een datum voor een vlucht. Maar er is iets veranderd voor mij sinds afgelopen maandag 14 januari, de datum waarop de migratiehervormingswet in werking trad die in oktober vorig jaar werd aangekondigd. Na 24 uur wachten buiten het Departement voor Immigratie en Buitenlandse Zaken (DIE), hoorde ik eindelijk dat ze mij een nieuw paspoort zullen verstrekken. Met 20 afwijzingen voor de ‘tarjetas blancas‘ [een uitreisvisum, vert.] in minder dan 5 jaar, moet ik bekennen dat ik eerder sceptisch dan hoopvol was. Zelfs nu zal ik pas geloven dat het gelukt is wanneer ik mezelf zie zitten in een vliegtuig dat opstijgt.

Het is een lange strijd geweest, gevoerd door velen. Een hele lange weg waarop er steeds maar weer op werd gehamerd dat binnenkomst en vertrek uit ons land een onvervreemdbaar recht is, niet de bepaald door de willekeur van een dobbelsteen. Ook al zijn de hervormingen van Wet no. 302 ontoereikend, we zouden het niet hebben bereikt als we met de armen over elkaar hadden afgewacht. Ze zijn niet de vrucht van een grootmoedig gebaar, maar het resultaat van de systematische aanklachten tegen de absurde migratiewet.

Vandaar mijn plan om “tegen de grenzen van de hervorming aan te blijven duwen”, om aan den lijve te ervaren tot waar de wil tot verandering werkelijk reikt. Om over de landsgrens te gaan zal ik geen enkele concessie doen. Als de Yoani Sánchez die ik ben niet mag reizen, peins ik er niet over me te veranderen in een andere persoon om wel voor elkaar te krijgen. Eén keer in het buitenland, zal ik  mijn mening ook niet maskeren opdat men mij “nog eens laat vertrekken” of om bepaalde oren het geluid dat ze wensen te laten horen, en ik zal me niet in stilte hullen omwille van het feit dat men mij de terugkeer kan beletten. Ik zal zeggen wat ik denk over mijn land en over het gebrek aan vrijheden waaronder wij Cubanen lijden. Paspoort noch reis zullen mij de mond snoeren.

Dit verklaard hebbende, bereid ik het tijdschema voor van mijn verblijf buiten Cuba. Ik hoop te mogen deelnemen aan ontelbare evenementen die mij beroepsmatig en als burger verder zullen brengen, vragen te beantwoorden, mijn kant te laten horen in de lastercampagne die men heeft gevoerd tegen mij … en in mijn afwezigheid. Ik zal die plaatsen bezoeken waar men mij ooit uitnodigde, maar waar ik, door de onwil van een paar mensen, nooit aankwam; ik zal als een bezetene op Internet surfen en ik ga een paar bergen beklimmen die ik bijna 10 jaar geleden voor het laatst heb gezien. Maar wat ik het meest hartstochtelijk naar uitkijk is dat ik velen van u zal leren kennen, mijn lezers. Ik heb de eerste symptomen van die spanning al: de kriebels in de buik die voorafgaan aan de nabijheid van het onbekende en het ’s morgens vroeg wakker worden en me afvragen hoe zullen uw gezichten zijn, uw stemmen. En ik? Zal ik zijn zoals u me zich hebt voorgesteld?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s