Iets meer dan een kabel

In december kwam ons parlement bijeen. Een bonte verzameling van verschillende leeftijden, sociale achtergronden, rassen en geslachten, maar van slechts één politieke strekking. Meer dan zeshonderd afgevaardigden die zeggen dat ze een natie vertegenwoordigen maar in de werkelijkheid enkel in naam van een ideologie spreken. De pantomime van de pluraliteit, met uitgekiende statistieken om indruk te maken, gezien het aantal vrouwen, jongeren, mestiezen en arbeiders dat er deel van uitmaakt, al zijn er geen andersdenkenden. Een regenboog met zeven identiek gekleurde stroken. Of bijna, want het palet bestrijkt enkel rood en olijfgroen. Maar vandaag wil ik het niet echt hebben over deze makke groep van handenklappers in het Congrespaleis, maar wel over de glasvezelkabel tussen Cuba en Venezuela.

Toen de voorbije maand de Minister van Telecommunicatie en Informatica een verslag uitbracht voor de Nationale Vergadering, viel er in de pers geen woord te lezen over de kabel Alba 1. Volgens de krant Granma was de onderzeese kabel sinds augustus 2012 operatief voor “stemverkeer t.b.v. internationale telefonie”. Dit wil zeggen dat, toen Maimir Mesa het parlement toesprak, hij al over informatie beschikte die hij wereldkundig kon maken maar liever voor zichzelf hield, of botweg achterhield. Waarom? Misschien uit schrik dat dergelijk nieuws het ongeduld van velen om online te gaan nog zou aanwakkeren. Misschien verdonkeremaande hij deze gegevens omdat geheimhouding zijn enige informatiestrategie is. “Hoe minder ze weten, hoe beter”, lijkt het lemma van onze leiders.

Deze wereld is echter een notedop, een honkbal, een kleine en zure sinaasappel. Enkele dagen geleden maakte het Amerikaanse bedrijf Renesys (hier en hier) bekend dat het latentie had opgemeten in de Alba-1. Oorspronkelijk ging het om dataverkeer in één enkele richting. Later werd het een komen en gaan van kilobytes. Er zat leven in de kabel, hij werd wakker. Twee jaar na haar aankomst op de Cubaanse kust, met een prijskaartje van 70 miljoen dollar en een lengte van 1.600 kilometer, trad de lange slang van glasvezel in werking. Zoals dat vaak gebeurt, moesten we dat vernemen via buitenlandse media. Pas nadat het nieuws overal bekend was kwam de officiële pers met de bevestiging in de vorm van een laconiek bericht. De korte nota waarschuwt er voor dat “het in functie treden van de onderzeese kabel niet betekent dat de toegang tot internet automatisch zal vermenigvuldigen”.

Ik moet toegeven dat ik in niemand meer geloof. Niet in de de passieve Nationale Vergadering, niet in een geheimzinnige minister, niet in de officiële journalisten die aanwezig waren op deze zitting en het nalieten om over een zulke belangrijke lacune verslag uit te brengen, niet in de krant die zich enkel uitspreekt wanneer zijn stiltes zijn ontmaskerd. En nog minder in het echte burgerschap van de miljoenen Cubanen die zwijgen en zich hebben neergelegd bij de laagste internetdichtheid van dit halfrond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s