In Cuba zijn er geen drugs?

Afbeelding overgenomen van http://www.informador.com.mx

Ik had een behoorlijk agressieve keratitis aan m’n linkeroog. Dat was het gevolg van de slechte hygiëne in mijn school op het platteland en een reeks van slecht behandelde oogontstekingen. Er werd me een complexe behandeling voorgeschreven, maar nadat ik een maand lang oogdruppels had gebruikt, merkte ik nog steeds geen enkele verbetering. Mijn ogen deden pijn als ik naar de witte muren keek of naar plekken waar de felle zon op scheen. De regels in mijn schriften zagen er wazig uit en het was onmogelijk om mijn eigen nagels te bekijken. Yanet, het meisje dat in het stapelbed tegenover me sliep, vertelde me wat er aan de hand was. “Ze jatten je homatropine om het op te drinken. Ze worden er hartstikke high van en daarna vullen ze het flesje weer bij met iets anders”, fluisterde ze me toe bij de douches. Dus vanaf dat moment hield ik elke nacht mijn kastje in de gaten en zag dat het waar was. Een paar van mijn kamergenootjes dronken het medicijn dat mij moest genezen, aangelengd met een beetje water…geen wonder dat mijn hoornvlies niet genas.

Blauwe olifanten, wegen van plasticine, armen die zich uitstrekten tot aan de horizon. Ontsnappen, vliegen, uit het raam springen zonder je pijn te doen… helemaal naar de diepste afgrond, dat waren de sensaties die werden nagejaagd door veel van die opgroeiende meisjes, die ver van hun ouders verbleven en maar weinig ethische waarden kregen aangereikt van onze leraren. Op sommige avonden brouwden de jongens bij het sportterrein een aftrekseltje van een bloem die we kennen als “klokje”, de drug van de armen heette dat. Aan het eind van de tiende klas van die plattelandsschool deden ook poeders om te inhaleren en ‘grass’ in kleine pakjes hun intrede. Vooral de leerlingen uit El Romerillo, de allerarmste wijk, brachten dat mee. Nadat ze het gebruikt hadden was er ’s ochtends gegiechel in de klas, afdwalende blikken die dwars door het schoolbord keken en een sterk verhoogd libido door al die “pepmiddelen om voluit te leven“. Bij een regelmatige dosis voel je zelfs de hongerkramp in je maag niet meer, verzekerden een paar vriendinnen van me die al ‘hooked’ waren. Gelukkig heb ik me er nooit toe laten verleiden.

Eenmaal van school, kwam ik erachter dat buiten de muren van dat instituut dezelfde situatie zich weer voordeed, maar dan op grotere schaal. In mijn wijk, San Leopoldo, leerde ik de halfopen oogleden herkennen van degenen die ‘stoned’ waren, de futloosheid en de fletse huid van de verstokte gebruiker en de agressieve houding van hen die na het nemen van een stoot zich de koning van de wereld voelden. Bij het begin van de 21ste eeuw groeide het aanbod op de ‘markt van ontsnapping’: melca, marihuana, coke – dat laatste kost nu 50 converteerbare peso’s per gram – EPO-pillen, roze en groene Parkizol, crack, poppers en allerlei soorten psychotropica. De kopers ervan zijn mensen uit verschillende sociale lagen van de bevolking, maar ze proberen bijna allemaal te ontsnappen aan de werkelijkheid, even een prettig moment te beleven, uit de routine te breken en het dagelijkse gevoel van verstikking achter zich te laten. Ze inhaleren, drinken, roken en daarna ziet men ze de hele nacht in een discotheek dansen. Is de euforie eenmaal voorbij, dan vallen ze in slaap voor hetzelfde tv-scherm waarop Raúl verzekert dat er “in Cuba geen drugs zijn“.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s