Ana en de kunst van het simuleren

Niemand doet meer wat voor niks”, zegt de hoofdrolspeelster van een komedie waarvan wij sinds begin van het jaar in de bioscoop kunnen genieten. De Cubaanse Vereniging van Filmjournalisten verkoos de film La película de Ana (De film van Ana) van Daniel Díaz Torres tot de beste speelfilm van 2012. Maar behalve deze officiële erkenning en nog meer prijzen die deze film ongetwijfeld ten deel zal vallen, kan de film rekenen op de onvervangbare ontvangst door het publiek, dat de film met veel gelach en applaus heeft begroet. In de hoofdrol vertolkt Laura de la Uz een actrice die van de ene middelmatige rol naar de andere strompelt, van slechte avonturenfilms voor jongeren tot middelmatige soaps voor de huisvrouw. Geplaagd door geldzorgen, vooral omdat ze dringend een nieuwe koelkast nodig heeft, besluit ze als prostituee op te treden in een Oostenrijkse documentairefilm. Wat eerst op de zoveelste toneelprestatie lijkt, een aaneenschakeling van clichés en overdrijvingen, wordt al snel de beste acteerprestatie van Ana.

In een spel van spiegelingen versmelten in de film de werkelijkheid en de leugenachtigheid, echte emotie en hysterie. Ondanks de humor en de woordgrappen, blijft het drama van de creatie van een tweede persoonlijkheid als overlevingsstrategie recht overeind. Voor Ana wordt de situatie steeds gecompliceerder en zij duikt diep in een wereld, die ze denkt te kennen, maar die haar overweldigt en meesleurt in de afgrond. Zij laat haar familie poseren, zonder dat die het weet; ze filmt haar buren om het geïmproviseerde draaiboek op te waarderen, en liegt, liegt, liegt. Zij wordt de echte regisseur van een film met veel lagen, die tegemoet moet komen aan de verwachtingen van de buitenlandse producent. Maar bij elk cliché wordt de hardheid haar eigen leven vergroot, zonder make-up en zonder de behoefte tot overdramatiseren.

La película de Ana laat ons de vrouwelijke, nationale en menselijke schaamte ervaren. De plaatsvervangende gêne als wij aan al diegenen denken, die voorwenden iemand anders te zijn. De man die een Cubaanse sigaar rookt – hoewel die hem niet smaakt – zodat de toeristen foto’s van hem maken en hem ervoor betalen. De ambtenaar wiens persoonlijk verhaal al met het opgezette masker van de ideologie is versmolten. En ook zij die de simulatie bevorderen, omdat zij het vermogen verloren hebben te onderscheiden tussen het deel van het verhaal dat is verzonnen, en het deel dat echt is. Zoals Ana die ook als zij zich afschminkt en de camera uitschakelt, doorgaat met acteren en simuleren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s