Gebrek aan vasthoudendheid

Foto: “Het is onze plicht te overwinnen”

De lift is een concentraat van geuren op elk uur van de dag. Als de vis aankomt op de gerantsoeneerde markt, is hij voor dagen geïmpregneerd met een sterke makreellucht. Ook blijven de aroma’s erin hangen van de man die op de bovenste etages zelfgemaakte pizza’s verkoopt, net als de geur van de baby’s die door de moeders worden meegenomen om een stukje te gaan wandelen. Soms is er een zoet aroma, intens, die blijft hangen in de kleding van diegenen die omhoog en omlaag gaan in de kleine metalen cabine. Iedereen weet dat het de sterke geur is van de zeer kokette buurvrouw die – telkens als ze de straat opgaat – zich lijkt te baden in parfums en crèmes. Dus, de grap van de dag is om te refereren aan de enorme vasthoudendheid van deze geuren. Een zin die men ook buiten de context van cosmetica en lotions gebruikt, om aan te geven wanneer een effect van iets sterk en duurzaam is.

Maar goed, heel onze realiteit wordt getekend door een gebrek aan vasthoudendheid. Ze implementeren vandaag een dienst en vier weken later al verliest deze aan kwaliteit en wordt het aanbod beperkt. Ze verkondigen met veel kabaal de uitbreiding van de vertrektijden van de trein of de verbetering van de frequentie van de bussen, maar na een paar maanden is alles weer terug bij af. Ze openen nieuwe culturele of recreatieve instituten en binnen een half jaar mislukt het door gebrek aan aanbod of door verval. Een standaard behouden blijkt iets onmogelijks, ook voor veel zelfstandigen die de neiging om af te glijden van de staatssector lijken te hebben geërfd. Een populaire wijsheid adviseert bepaalde plekken in de eerste 72 uur te gebruiken of te bezoeken, want daarna… daarna zal niets hetzelfde zijn.

Het gebrek aan vasthoudendheid breidt zich uit tot architectonische restauraties, waarvan de verf binnen een vloek en een scheet aangetast zal zijn door vocht en lekkages in de plafonds, tot bureaucratische procedures die alleen de eerste dag efficiënt functioneren. Het kortstondige markeert het patroon, de vluchtigheid is het lot van kwaliteit in Cuba. Bewijs hiervan zijn de diensten die onze postkantoren en banken bieden. Om de zoveel tijd kondigt men een administratieve transformatie aan om efficiency te bereiken, maar de meeste hiervan duren maar heel even. De tijd die wij nodig hebben om ons op de hoogte te stellen van een verbetering, is genoeg om het te laten verdampen. Als een kortstondig kunstwerk – of een goedkoop parfum – vervagen de prestaties vaak zonder dat we de tijd krijgen om ons te realiseren dat ze bestonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s