Brazilië… ah Brazilië

Een reisdagboek bijhouden is net zo moeilijk als het studeren voor een wiskundetentamen in een volle discotheek. Alert op de nieuwe realiteit die zich uitspreidt voor mijn ogen sinds ik Cuba heb verlaten, zie ik mij geplaatst voor de keuze tussen het allemaal ondergaan of  erover schrijven, tussen het spelen van de hoofdrol in deze rondreis of deze verslaan als journaliste. Beide gezichtspunten zijn slecht te combineren, door de snelheid en de intensiteit van de opeenvolgende gebeurtenissen, maar ik zal een poging doen om enige indrukken op papier te zetten. Snippers van wat me overkomt, fragmenten – soms chaotisch – van mijn ervaringen.

De eerste verrassing in het programma vond plaats op het José Martí vliegveld van Havana, toen ik – eenmaal voorbij het douaneloket – werd benaderd door verschillende reizigers die hun steun betuigden. De affectie werd steeds groter naar mate mijn reis vorderde en in Panama ontmoette ik enkele zeer sympathieke Venezolanen …hoewel ze mij vriendelijk verzochten hun foto niet om mijn Facebookpagina te zetten … om maar geen problemen te krijgen in hun eigen land. Na deze tussenstop, kwam de langere vlucht naar Brazilië, met een mentaal en lichamelijk gevoel van decompressie. Alsof ik te lang onder water had gezeten en in ademnood bovenkwam om een grote hap lucht te nemen.

Het vliegveld van Recife was een plek van omhelzingen. Daar ontmoette ik vele personen die mij jarenlang hebben gesteund in mijn pogingen om de Cubaanse landsgrenzen te passeren. Er waren bloemen, cadeautjes en zelfs een groep actievoerders die mij uitschold waar ik erg van genoot – ik geef het toe – omdat ik daardoor wegdroomde dat “op een dag de mensen in Cuba ook op die manier hun onvrede publiekelijk kunnen uiten zonder represailles”. Een waarachtig geschenk van pluraliteit voor mij die afkomstig is uit een land waar men heeft geprobeerd om alles te schilderen met de kleurloze verf van de uniformiteit. Later die dag heb ik genoten van een internet verbinding die zo snel was dat ik het bijna niet kon geloven, zonder gecensureerde pagina’s of ambtenaren die over mijn schouder meegluurden.

Tot nu toe gaat alles dus heel goed. Brazilië heeft me het geschenk gegeven van de diversiteit en de hartelijkheid, de mogelijkheid om te genieten van en te vertellen over zoveel kleurschakeringen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s