De Nummer Twee

Tring, tring, tring…. Internationale telefoongesprekken naar Cuba duren altijd een eeuwigheid  voordat deze worden doorgezet. Alsof ze zich een weg moeten banen door een dikke stroperige atmosfeer. Eindelijk antwoordt een stem aan de andere kant van de lijn. Het is een vriend die ik wil vragen wat hij denkt van de recentelijk geïnstalleerde Raad van State en van de benoeming van Miguel Díaz-Canel als eerste vicepresident. Wat? is vooralsnog het enige dat hij kan uitbrengen. Ik leg hem daarop uit dat ik afgelopen zondag de bijeenkomst van het Nationaal Assemblee heb gevolgd en dat ik mijn informatie graag zou aanvullen met wat impressies vanuit Cuba. Mijn vriend gaapt en zegt dat hij gisteren geen televisie heeft gekeken en dat niemand er iets over heeft gezegd. En ik realiseer me dat ik lijd aan de ziekte van hyperinformatie gecombineerd met de verstoring door de afstand met Cuba. Ik was vergeten dat vele van mijn landgenoten onverschillig staan ten opzichte van dergelijke ontwikkelingen, die zo voorspelbaar zijn dat ze geen verwachtingen meer wekken.

De aanwijzing van de tweede man in de hiërarchie van de Cubaanse macht is waarschijnlijk meer becommentarieerd en bediscussieerd buiten Cuba dan daarbinnen. Deels omdat de afgelopen maanden de nationale media al suggereerden – met hun constante verwijzingen naar deze 52-jarige ingenieur – dat hij wel eens de opvolger van Raúl Castro zou kunnen zijn. Vandaar dat het nog weinigen heeft verrast dat de voormalige Minister van Onderwijs zich sinds gisteren definitief heeft ontpopt tot ‘dauphin’ van het Cubaanse regime. De biologische klok heeft de tachtigjarigen die het grootste eiland van de Antillen regeren voor een kruispunt geplaatst: of ze wijzen nu een erfgenaam aan, of ze verliezen voor altijd, zo lijken de handjes van de geschiedenis te dirigeren. Vandaar dat men heeft gekozen voor een jonger figuur in de opvolging. Men heeft de keuze gebaseerd op het vertrouwen in de loyaliteit en kneedbaarheid van Díaz-Canel, die verstrikt zit tussen toezeggingen aan zijn superieuren en de overtuiging van zijn beperkte echte macht.

De geschiedenis laat ons zien dat er groot verschil kan zijn tussen het gedrag van deze dauphins wanneer ze geobserveerd worden door hun voorgangers en wanneer dat niet meer het geval is. Pas dan komen wij er dus pas achter wie deze man is die gisteren naar voren werd geschoven als de nieuwe nummer twee van Cuba. Ik heb echter de illusie dat het lot van ons land niet zal worden bepaald door deze Raad van State noch door de presidentiële zetel. Ik heb de hoop dat het tijdperk van de olijfgroene monarchen, hun erfgenamen en hun volgelingen bijna ten einde is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s