Pikant, pikant

Mexico laat geen grijstinten toe, het staat ons niet toe onverschillig te blijven. Het is net als het pepertje op de tong, de tequila in de keel en de zon in de ogen. Na vijf dagen in het land van de gevederde slang, kost het me moeite om weer in het vliegtuig te stappen door de zeer sterke wens om me langer te verdiepen in een fascinerende en complexe werkelijkheid. Ik heb moderne gebouwen gezien, op een paar meter afstand van de ruïnes van de Templo Mayor; enorme verkeersopstoppingen op de wegen, terwijl op de stoep een enkeling slentert zonder enige spoor van haast. Ook heb ik kunnen vaststellen dat Catrina, het lachende skelet, zonder problemen de ruimte deelt met veelkleurige tapijten in de menigtes van La Ciudadela. Met haar sarcastische glimlach, gepluimde hoed en haar ribbenkast, daagde zij me uit. Iemand gaf me een met suiker bestrooid snoepje om te proberen en het smaakte ongelofelijk zoet; maar daarna zette ik mijn tanden in een tamale en de aanslag van de chilipeper op mijn smaakpapillen deed me tranen. In Mexico is geen plek voor lauwe emoties, je houdt ervan of je houdt ervan.

Aldus omgeven door contrasten, begon ik mijn Azteekse rondreis. Van Puebla tot DF ontmoette ik vrienden en bezocht redacties van dagbladen, radiozenders en ik sprak met name met vele, vele collega-journalisten. Ik wilde uit eerste hand horen wat de pluspunten en de risico’s zijn van het uitoefenen van dit vak in deze samenleving en heb vele bezorgde professionals ontmoet die desondanks doorgingen. Mensen die hun leven in de waagschaal leggen – vooral in het noorden van het land – om rapportages te maken, mensen die net als ik geloven in de noodzaak van een pers die vrij is, verantwoordelijk en goed geïnformeerd. Ik heb veel van hen geleerd. Ik heb gedwaald in de wirwar van kleine stalletjes en kiosken in het centrum van de stad en heb daar de hartslag van het leven gevoeld. Een leven dat ik al voor de landing vanuit de lucht had gezien, toen ik in zaterdagochtend de grote bijenkorf, die Mexico Stad is, zag liggen in volle bedrijvigheid, ondanks het vroege tijdstip.

Een moment had ik het gevoel alsof ik midden in een fragment van de novelle Los detectives Salvajes van Roberto Bolaño was terecht gekomen. Maar anders dan de hoofdpersonen van dat boek, was ik niet op zoek naar  een verloren gewaande cultdichteres. In werkelijkheid probeerde ik mijn eigen land te zien en te ontdekken door de ogen van de Mexicanen. En ik vond haar. Een veelzijdig en voor velerlei uitleg vatbaar eiland, dat toch dichtbij ligt; een eiland dat overal passie oproept en ook niemand onberoerd laat. Een vriend vroeg me, voordat ik op reis ging: welke smaak heeft Mexico? Ik dacht er niet lang over na: pikant – antwoordde ik – van het type dat je hele lichaam een schok geeft en je doet huilen van ellende en genot. En Cuba dan? – zo ging hij door – Welke smaak heeft zij?… Cuba, Cuba is bitterzoet…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s