Venezuela: blijvende hoop

Het vliegtuig landde in Panama, en aan den andere kant van het raam scheen de zon meedogenloos met haar stralen afketsend op het plaveisel. Ik liep door de aankomsthallen van het vliegveld en zocht naar een toilet en een plaats waar ik kon wachten op mijn volgende vlucht. Enkele wachtende jongeren in de hoofdvertrekhal maakten gebaren en begonnen mijn naam te roepen. Het waren Venezolanen. Zij waren daar zoals ik, op doorreis naar een andere bestemming. Zo converseerden wij in het midden van de menigte, en koffers van de gaande en komende, terwijl de luidsprekers de vertrekkende en de komende vluchten aankondigden. Zij vertelden dat ze mij blog lazen en goed begrepen hoe wij leven op het eiland. Op een gegeven moment vroeg ik hen om een foto te nemen met hen. Zij antwoorden met lange gezichten, en het verzoek, zet het alstublieft niet op Facebook of Twitter, anders krijgen wij problemen in ons land. Ik was verbijsterd. Plotseling deden mij de Venezolanen enorm denken aan de Cubanen: angstig, spreken op gedempte toon, alles verbergen wat hen in verlegenheid zou kunnen brengen tegenover de Staat.

Die ontmoeting deed mij nadenken over het thema van de ideologische controle, de bewaking en de excessieve inmenging van de staat van elk detail van het dagelijks leven. Echter, ondanks de gelijkenissen die ik tegenkwam bij die jongeren en mijn landgenoten, voelde ik dat zij wat meer  ruimte hadden dan wij. Onder deze nog open kieren, zijn juist de verkiezingen. Het feit dat vandaag, zondag de Venezolanen naar de stembus kunnen gaan en hun stemmen kunnen uitbrengen  – behalve, vuile regeringsstreken daargelaten – direct de toekomst van hun natie kunnen bepalen, is iets wat ze de Cubanen al lang geleden afgepakt hebben. Behendig heeft de Communistische Partij in ons land alle wegen geblokkeerd om op verschillende politieke opties te kunnen stemmen. Wetend dat hij geen rechtmatige competitie kan voeren, prefereert Fidel Castro alleen te gaan op de renbaan en kiest als enige  voor iemand die bovendien zijn eigen naam draagt. Wanneer ik deze situaties vergelijk, hebben de Venezolanen  de hoop nog… maar de Cubanen het onbehagen van het absoluut niet.

Daarom,  kennende de kooi van binnenuit, waag ik het om de Venezolanen aan te bevelen om niet te stoppen met hun eigen enige deur te sluiten kost wat het kost. Ik hoop dat die jongeren die ik op het vliegveld van Panama had ontmoet, hun stemrecht kunnen uitoefenen. Ik wens hen dat zij na deze dag niet hoeven te vrezen voor represailles, om een foto te nemen met iemand, een opvatting uit te spreken, een kritiek te uiten. Ten slotte wens ik hen dat zij bereiken wat wij niet voor elkaar krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s