Lima en het stof

De lucht van Lima heeft de kleur van een ezelsbuik

Aan iedere stad kennen we een gezicht toe, aan iedere plaats een persoonlijkheid. Camagƒey komt me voor als een nuchtere dame van adellijke afstamming, Frankfurt draagt punkhaar en een losjes zittende stropdas. Praag heeft de blauwe ogen en de scheve glimlach van die jongeman die een seconde slechts mijn pad kruiste. Dan Lima, haar gezicht is niet te beschrijven maar bedekt met stof. Het stof van Lima dwarrelt rond en gaat overal op zitten. Het vliegt over de kliffen die steil afdalen naar een zee die voor ons Caribiærs te koud voelt, te wild. Heel kleine deeltjes van aarde en zand die aan je lijf blijven plakken, in je eten komen, in je leven. Stof op de vruchten van het oerwoud, op de zojuist opgediende ceviche [=gemarineerd visgerecht, vert.]. Stof in de pisco sour [=nationale cocktail, vert.] dat je tong doet verlangen naar meer en ook naar nooit meer. Een goudgeel laagje, onwerkelijk, dat de voorruiten van de auto’s besmeurt en de krantenverkoper die het rode verkeerslicht trotseert om zijn handel voor het donker aan de man te brengen. Het stof waarin wij allen zullen eindigen na de laatste dag, maar waarvan Lima ons al tijdens ons leven een voorproefje geeft.

Lima leek mij een meisje met koperkleurige huid. Gereserveerd, met iets van die mysterieuze zwijgzaamheid van hen die uit het bergland komen. En met helende handen. Want in Lima kreeg ik mijn stem weer terug en dat is geen metafoor. Ik kwam na 50 dagen intensief reizen uitgeput aan, zonder stem en met koorts. Ik ging hersteld weg, vertroeteld door mijn vrienden en opgeladen met energie na het zien van een stad die niet meer in zichzelf past. Ik dompelde mijn voeten voor het eerst in de Stille Oceaan, ik klom in de heuvels van voorstad El Salvador om mensen terrein te zien winnen op de droogte van de grond en op de armoede. Ik was ook in het historische centrum met zijn kerken, zijn souvenirwinkeltjes en zijn religieuze processies. Want Lima is een eindeloos aantal steden, sommige grillig over andere heen geplaatst. Ze is als een jongedame die uit haar kleren is gegroeid die nu niet meer passen. Vandaar de files in het verkeer en de vele hijskranen die overal gebouwen neerzetten. Deze stad heeft een gezicht dat in haast is gevormd, een oog hier, een mond daar, een voorhoofd gehaald uit een willekeurig andere plaats; ze is mesties, chola, Duitse, Zwitserse, Chileense en Spaanse…….. en heel erg Lima.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s