Het weerzien

Vorige donderdag was ik even in Havana, al was het dan zonder Madrid te verlaten. Dankzij de gitaar van Boris Larramendi ben ik even naar het eiland gewipt. Een korte – maar intense – terugreis enkel en alleen op de maat van akkoorden en goede muziek. Een lokaal in de Spaanse hoofdstad was het trefpunt voor een groep vrienden, sommigen afgestudeerden van de Faculteit van Kunsten en Letteren, maar ook oude getrouwen van de peñas, de informele vriendengroepen die in de jaren 90 in Cuba geregeld bijeenkwamen om muziek te spelen en te beluisteren. Ik voelde me net als bij mij thuis, want het was net in de woonkamer van ons appartement dat we een van die bijeenkomsten hadden die we gisterennacht hebben herdacht. Er was thee van caña santa [citroengras, vert.] en een ietsje suiker waarmee energie recupereerden nadat we onze onze fietsen 14 verdiepingen naar boven hadden gesjouwd. Maar we hebben vooral teruggedacht waren aan de goede songs die er te horen waren, aan die luttele uren verworven vrijheid.

Meer dan van de refreinen en van de rijst met zwarte bonen, heb ik vooral genoten van de het weerzien met deze landgenoten. Veel van hen proberen nog steeds hun weg te vinden in een Spanje dat het zwaar te verduren heeft onder de economische crisis en politieke kwesties. Sommigen zonder baan, anderen zonder papieren, verschillenden met kinderen die hier geboren zijn en het land van hun ouders niet kennen, allemaal alert voor wat er gebeurt in Cuba. Boris zong tot hij hees was, de palmen van onze handen waren rood van het applaus en – eens voorbij middernacht – borrelden de humor en de grappen te voorschijn.

Ondertussen toonde een televisiescherm op een van de muren straatbeelden van Havana. De Malecón en de straathoek van 23 en L waren de audiovisuele achtergrond van onze geïmproviseerde “guaracha” rond twee tafels. Op en bepaald moment werd het me duidelijk dat de beelden op de het scherm van een politiecamera kwamen. Dat was het dan: gefiltreerde bewakingsbeelden waren ineens niets anders dan video entertainment in een ontspanningsruimte. De banalisering van het officiële oog, de controle die een frivool verslag van het dagelijkse leven wordt. Maar zelfs dat leidde ons niet af van het belangrijkste dat er gebeurde in die ruimte: het samenkomen. Na een langdurige reis en een lange tijd elkaar niet gezien te hebben vonden wat we nog steeds gemeen hadden. We waren vrijer dan om het even welke bijeenkomst van vrienden in Havana, en toch waren we nog steeds het gevolg van diezelfde vriendenreünies. Gelukkig verleden dat ons deze morgen te wachten stond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s