Van de wasbak naar de wasmachine

De Aurika wasmachine die in de jaren tachtig door Cuba werd geïmporteerd uit de Soviet Unie en die nog altijd door veel Cubaanse families gebruikt wordt bij gebrek aan beter.

Van een afstand voel je het gedreun dum, dum… dum. De arm gaat omhoog om een gladde en dikke paal te ondersteunen, om vervolgens met veel kracht over het draaiende blad te vallen. Bij iedere klap komt het schuim van het wasmiddel naar buiten en uit het schuim stroomt het witte water dat zich mengt met dat van de rivier. Het is erg vroeg en als de zon net opkomt hangen de waslijnen al te wachten op de natte kleren die gedurende de ochtend gedroogd moeten worden. De vrouw is uitgeput. Al sinds haar tienerjaren wast ze op deze manier haar kleren en die van haar familie. Welke andere mogelijkheid is er? In ieder willekeurig verlaten bergdorpje in het oosten doen alle buurvrouwen hetzelfde. Het gaat zelfs door in hun slaap, het rusteloze lichaam herhaalt in bed de monotone bewegingen: omhoog, omlaag, dum, dum, dum.

Als het om het succes van de vrouwenemancipatie in Cuba gaat worden we tegenwoordig gewezen op het aantal vrouwen in het parlement. Ook wordt er op gewezen, via officiële kanalen, hoeveel vrouwen er wel niet op hoge administratieve functies zitten of hoeveel er aan het hoofd staan van een instelling, wetenschappelijk instituut of bedrijf. Er wordt echter weinig gezegd over de opofferingen die deze vrouwen moeten doen om deze functies te combineren met een uitpuilende huishoudelijke agenda, uit te voeren met schaars materiaal. Je hoeft alleen maar naar te kijken naar het gezicht van de vrouwen van boven de veertig om de naar beneden gebogen lippen te zien die zo gewoonlijk zijn bij veel Cubaanse vrouwen. Het is het resultaat van de alledag die voor een groot gedeelte bestaat uit het doen van belastende en repetitieve taken. Een van die taken is het doen van de was (een paar keer week), wat veel vrouwen nog altijd met de hand doen en onder moeilijke omstandigheden. Sommigen hebben zelfs niet eens stromend water in hun huis.

In een land waar een wasmachine een jaarsalaris kost kun je niet spreken over emancipatie van de vrouw. Voor de wasbak en de bezem, of met luiers voor de boiler boven het brandhout, brengen duizenden vrouwen vele uren van hun leven door. Verder van de hoofdstad is de situatie nog slechter als we kijken naar de handen van de vrouwen die met de kracht van hun vingers de shirts, broeken en militaire uniformen van hun familieleden wassen. Het zijn knoestige handen, wit gekleurd door de zeep en het wasmiddel waar ze urenlang in werken. Deze handen logenstraffen de statistieken over emancipatie en gefabriceerde genderquota’s waarmee ze ons van het tegendeel willen overtuigen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s