De “schotelkinderen”

Op de werelddag van de telecommunicatie

en de informatiemaatschappij

Ze zien er net zo uit als alle anderen: klein, baldadig, altijd in voor spel en spot zoals ieder willekeurig kind. Maar iets onderscheidt hen, iets dat verder gaat dan de wijk waarin ze wonen of de familie die ze hebben. Ze maken deel uit van een generatie die ontsnapt aan het indoctrineren van de officiële media en die zijn toevlucht heeft gezocht in de illegale televisieprogrammering. Het zijn de “schotelkinderen”, de directe consumenten van het programma van die schotelantennes waarop evenzeer gejaagd wordt als ze verbreid zijn. Als de juf hen in de klas vraagt of ze het journaal van de vorige dag hebben gezien, zijn zij het die naar boven kijken of een antwoord verzinnen. Maar als ze onderling contact hebben, weten allen de naam te noemen van de huidige presentator in Florida of van de winnares van de laatste schoonheidswedstrijd.

Er zijn geen duidelijke studies over hoeveel personen op het Eiland toegang hebben tot deze verboden kanalen. Het blijkt moeilijk om het te berekenen omdat het een onderwerp is waarover weinig in het openbaar wordt gesproken uit vrees voor inbeslagneming en boetes; maar ook omdat het al genoeg is als één familie een van die schotelantennes bezit en zo via een kabel het signaal kan doorgeven aan een tiental andere, aan een twintigtal of vijftigtal naburige huizen. De grootste durfals hebben de kabel zelfs onder hun huizen doorgetrokken nadat ze net gedaan hadden of ze een reparatie vanwege een of andere kapotte afvoerbuis uitvoerden waarvoor ze toestemming hadden. De hoofdeigenaar van het nagejaagde apparaat is degene die de programmering opstelt die vervolgens door alle abonnees op hun respectievelijke schermen zal worden gezien. De prijs per maand ligt rond de 10 dollar, hoewel sommigen de service gratis kunnen krijgen, met name de verklikkers in de wijk van wie men op deze manier hun zwijgen koopt.

Het interessantste is het sociologische verschijnsel dat er uit voortvloeit, meer nog dan de technische details van hoe men een dergelijke illegaliteit bedrijft. Veel van de jongste generaties Cubanen –vooral in de hoofdstad- zien nauwelijks nog de nationale televisie. Ze zijn ontsnapt aan de dosis ideologie die deze aandraagt, die hebben ze vervangen door een frivoler aanbod dat minder politiek beladen is. Onder dit televisiepubliek zijn veel kinderen voor wie het effect van de leuzen en de officiële campagnes in verval raakt. Dat zijn de “schotelkinderen”, het ongeoorloofde hebben ze met de paplepel ingegoten gekregen en ze zijn gewend geraakt aan de achterkant van de informatie of aan de desinformatie. Ze zijn groot geworden met de afstandsbediening in de hand en met een simpele klik hebben ze iedere dag toegang tot het verbodene.

P.S. “Het heeft geen zin de verspreiding van het nieuws te verbieden, dat is net zoiets als het najagen van een hersenschim, de mensen kennen dat nieuws immers toch wel. Op het Internet circuleren vandaag de dag de nieuwsberichten van alle kanten, goede en slechte, gemanipuleerde en waarheidsgetrouwe en halve waarheden, ze bereiken mensen, de mensen hebben er weet van en het slechtste is stilte”, betoogde de ambtenaar op een conferentie van opvoedkundigen. In een televisiebericht bevestigde Miguel Díaz-Canel, de eerste vice-president van Cuba dit enige dagen geleden.

Andere teksten op deze site over hetzelfde thema:

TELESUR versus schotelantennes

Schotelantennes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s