De terugkeer

Mijn koffer in een hoek, de kleine cadeautjes die erin meereisden al in handen van familie en vrienden. Wat de verhalen betreft, die hebben nog wat meer tijd nodig, want het zijn er zoveel dat ik er de rest van mijn leven mee zou kunnen vullen door alle details na te gaan. Ik ben weer terug. Toen ik aankwam, merkte ik meteen de eigenaardigheden van Cuba dat in mijn drie maanden van afwezigheid nauwelijks iets veranderd is. De vele uniformen was het eerste dat me opviel: militairen, de douane, de politie… Waarom zie je zoveel mensen in uniform, zodra je geland bent op de luchthaven José Martí? Waarom dat gevoel zo weinig burgers te zien en zoveel soldaten? Na de slecht verlichte hallen werd meteen de vraag gesteld zonder enige vriendelijkheid door, vermoedelijk, een arts, die erin geïnteresseerd was of ik in Afrika was geweest. Waar kom je vandaan, zus? Zodra ze mijn blauwige paspoort met het wapen van de republiek op de omslag had gezien, vuurde ze de vraag op me af.

Buiten stond een groep collega’s en familie me op te wachten. De omhelzing van mijn zoon, de meest verlangde. Daarna het weer binnengaan in mijn eigen ruimte en me weer voegen in het buitengewone tempo waarin het leven hier verloopt. Ik wil weer worden bijgepraat over alles wat zich heeft afgespeeld, de gebeurtenissen in de wijk, de stad, het land. Ik ben weer terug. Met een energie die de dagelijkse dingen waar ik tegen aan loop zullen proberen in te snoeien, maar waarvan ik nog wel wat zal overhouden om nieuwe projecten op te zetten. Er komt een eind aan een fase in mijn leven en er tekent zich nu een nieuwe af. Ik heb solidariteit gezien, ik heb het ondervonden en nu heb ik de plicht om mijn landgenoten op dit Eiland te vertellen dat we niet alleen staan. Ik heb zoveel goede herinneringen meegenomen: de zee in Lima, de Templo Mayor in Mexico FD, de Freedom Tower in Miami, de schoonheid van Rio de Janeiro, de genegenheid van zoveel vrienden in Italië, Madrid met zijn Museo del Prado en de Cibeles, Amsterdam en de grachten die erdoorheen lopen, Stockholm en de cyberactivisten vanuit de hele wereld die ik daar leerde kennen, Berlijn en de graffiti op de Muur die eens Duitsland in tweeën deelde, Oslo, helemaal omringd door groen, New York dat nooit slaapt, Genève met zijn diplomaten en de zetel van de VN, Gdansk, beladen met recente geschiedenis en Praag, prachtig, uniek. Al die plaatsen, met hun lichtpunten en hun schaduwkanten, hun ernstige problemen en hun momenten van vrije tijd en vrolijkheid, die heb ik allemaal met me meegenomen naar Havana.

Ik ben weer terug en ik ben niet meer dezelfde die ik was. Iets van elke plek waar ik ben geweest, is me bij gebleven. Ook de omhelzingen en de bemoedigende woorden die ik kreeg zijn vandaag hier, bij mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s