Leiderschap

leiderschap

Noel zet de bladen van een ventilator weer vast. Hij heeft een kleine werkplaats in een portaal in de buitenwijk El Cerro. Hij repareert elektrische strijkijzers, blenders, haalt verouderde motoren uit elkaar en is vooral goed in rijstkokers en waterkokers. Het is geen baan die veel winst oplevert. Een deel van de klanten vraagt om zijn diensten op krediet en vervolgens ziet hij ze nooit meer; anderen willen in termijnen betalen die uiteindelijk niet afgelost worden. En toch verschaft dit werk Noel naast zijn karige bestaan een unieke ervaring. Iedere dag heeft hij contact met mensen, met veel mensen. Hij praat, geeft zijn mening, ze vertellen hem wat er op de illegale zender was en vooral luistert hij, spitst hij zijn oren bij hetgeen ze hem hebben te zeggen. Zo is hij dan in zijn piepkleine celletje vol vet en kabels, “un actor de opinión” geworden, een geboren leider, gewaardeerd om zijn kundigheid en gerespecteerd om zijn woorden.

Op Cuba zijn er heel veel mensen zoals Noel, anoniem, eenvoudig, die de realiteit kennen op een niveau waaraan geen enkele minister, zelfs niet met de meest competente adviseurs, kan tippen. Personen die niet op de beeldbuis verschijnen en ook niet voorop lopen bij optochten, maar die een natuurlijk charisma bezitten, contact hebben met de bevolking en die veranderingen in goede banen zouden kunnen leiden. Tot op heden kennen we alleen hen met wie we persoonlijk in contact zijn gekomen, maar het moeten er duizenden zijn. Ze zullen nooit een politiek platform organiseren, toch kennen ze de meest nijpende problemen die er in onze maatschappij spelen op hun duimpje. Ook zullen ze geen petitie tekenen om verbetering van de mensenrechten te eisen, ze zullen geen blog opzetten en ook zullen ze geen onafhankelijke journalistiek of autonome jurisprudentie bedrijven. Het woord ‘activist’ boezemt hen angst in en hen tegenstanders (van het regime) noemen zou een einde maken aan het leven dat ze nu leiden. Ze zijn -zonder het te zeggen- dit alles en nog veel meer. Het zijn burgers met een geweten die lijden onder de situatie in hun land.

De toekomst van onze natie zal worden beïnvloed door Cubanen als deze. Zovelen die nu nog achter een bureau zitten, voor een klas staan of die formulieren zitten in te vullen op een of ander staatskantoor, zullen we in de openbaarheid zien treden. Zodra ze merken dat er voldoende respect is om hun mening publiekelijk te geven, zullen ze van alle kanten tevoorschijn komen. Belangrijk is   dat ze op het moment waarop ze besluiten deze stap te zetten, niet aanlopen tegen onze achterdocht,  dat er geen confrontatie met ons plaatsvindt, maar dat wij hen met open armen ontvangen. Want, terwijl Noel het kapotte blad van een ventilator vastzet, voel ik dat hij op een dag ook de capaciteit zal hebben om onze werkelijkheid die in stukken uit elkaar is gevallen, weer aan elkaar te zetten. Dezelfde zorgvuldigheid waarmee hij het plastic aan elkaar lijmt en de motor weer aan de praat krijgt, zou hij kunnen leggen in het sociaal leiderschap dat hij morgen openlijk mag tonen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s