Handelaar, dat lelijke woord

Foto: Sylvia Corbelle  

Als de realiteit zich zou kunnen personifiëren, in een lichaam kruipen, fysieke omtrekken hebben. Als een maatschappij gerepresenteerd zou kunnen worden als een levend wezen, de onze zou men zien als adolescent in de groei. Iemand wiens armen en benen langer worden, die ernaar verlangt om het paternalisme van zich af te schudden en volwassen te worden. Maar dat joch zonder baardgroei heeft kleren om zich heen zo omsluitend dat ze hem nauwelijks laten ademen. Onze dagelijkse werkelijkheid is gecomprimeerd door het korset van een legaliteit met excessieve ver-boden en een ideologie even verouderd als disfunctioneel. Zo zou ik het Cuba van vandaag schetsen, met die vorm van puber maar onderdrukt, zou ik de context representeren waar ik leef.

De tendentie van de overheid gaat niet naar het erkennen van onze behoeftes naar economische en politieke expansie. Het gaat er meer om ons in een absurde matrijsvorm te drukken. Dat is het geval met de gelimiteerde toegestane bezigheden voor het werken voor eigen rekening, die sector die in elk ander land de kwalificatie “privaat” zou hebben. In plaats van het aantal licenties te vergroten om vele andere productieve en servicetaken toe te voegen, pretenderen de autoriteiten de realiteit te beperken opdat hij past op de lijst van het geaccepteerde. De wet zich niet gedragend als bevordering van de creativiteit en het talent, maar als strakke teugels om het ondernemen te limiteren.

Het laatste voorbeeld van deze tegenstelling zijn de orders tegen degenen die geïmporteerde kle-ding verkopen, voornamelijk aangedragen uit Ecuador en Panama. Volgens de officiële media hebben vele van deze handelaars een licentie voor “Kleermaker” gebruikt, die ze toestaat artikelen te verkopen van hun eigen naaimachines, in plaats waarvan ze blouses, pantalons en industriële confectietassen aanbieden. Van de overtreders is als straf de handelswaar in beslag genomen en ook kregen ze overmatige boetes opgelegd. De inspecteurs pretenderen zo onze realiteit in de dwangbuis van de regulering van de Gaceta Oficial te stoppen.

Waarom in plaats van zoveel vervolging, autoriseert men niet het werk van de “handelaar”? Kopen, transporteren en herverkopen van veelgevraagde artikelen zou geen overtreding moeten zijn, maar een gereguleerde activiteit die ook bijdraagt aan de fiscus via de belastingen. Dat essentiële deel in de raderen van iedere maatschappij ontkennen is niet weten hoe het economische raam-werk daarvan te structureren. De gangen van de legaliteit van een natie zijn er niet om haar te veroordelen tot de kindertijd van het winkeltje, de vervaardiging en verkoop van appelbeignets, maar om haar te helpen professioneel en materieel te expanderen. Zolang de Cubaanse regering dit abc van de ontwikkeling niet accepteert, zal onze realiteit moeten groeien en zijn armen uitstrekken naar de illegaliteit en de clandestiniteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s