Havana, Havana, de fontein is kapot

Ik ben in hetzelfde park waar mijn zusje en ik dertig jaar geleden renden en speelden. Twee meisjes draaien rondjes net als wij deden en ze verstoppen zich achter de struiken. Maar iets in deze deja-vu is heel anders: de fontein, met het geluid van vallende regen op het marmer, ontbreekt. Een vergelijkbaar beeld herhaalt zich op elk plein in Havana, op enkele uitzonderingen na. Schaarste, slordigheid of stedenbouwkundig beleid: niemand kan het verklaren, maar deze stad is in de laatste decennia de stromende aanwezigheid van haar fonteinen kwijtgeraakt.

Geleid door mijn geheugen besluit ik een watertocht te maken. Op de hoek van Belascoaín en Carlos III was vroeger een vijver waarin we onze handen onderdompelden, en soms zelfs onze voeten. Op die hoek is nu alleen nog een lege bak. Een paar blokken verder markeren verroeste ijzerwerken de plek waar een van de vergankelijkste fonteinen stond die ik me kan herinneren. De fontein hield nauwelijks enkele weken stand nadat men deze met een toespraak officieel geopend had. Soms vult een stortbui de fontein vlakbij Ciudad Deportiva, die bekend staat als het “Bidet van Paulina” en verandert haar in een groenige plas met wormen. Om niet te spreken van de Fontein van de Jeugd – zeer oud en weinig elegant – zo dicht bij de zee, maar zo ver van haar oude glans.

Een kort onderzoek naar de redenen waarom deze stad zoveel van haar fonteinen heeft verloren leverde verschillende en onthullende antwoorden op: “Het probleem is dat ze de pomp die het water aandreef hebben gestolen”, vertelde een ambtenaar me. Ergens anders verzekerde een werknemer me geïrriteerd: “We moesten de fontein sluiten omdat sommige voorbijgangers zich erin gingen baden, omdat ze thuis geen douches hebben”. De leukste reactie was een vrouw die me met halfgesloten ogen aankeek, terwijl ze me verweet: “Luister, jij moet echt een goed geheugen hebben. Deze fontein doet het al decennia niet meer!”. In het midden van Plaza Vieja verrijst een van de weinige fonteinen die nog functioneert, omheind door een imposant hek om te voorkomen dat de omwonenden de kostbare vloeistof emmer voor emmer zouden stelen. Mijn watertocht eindigde verdord bij de bekende fontein van La India, ook zonder één druppel H2O.

Als inwoners van deze stad moeten wij iets doen zodat onze kinderen de schoonheid van onze parken met fonteinen kunnen beleven. Ik weet dat er andere prioriteiten zijn die opgelost moeten worden, maar zonder het geluid van het water dat opspringt op het steen lijkt het asfalt zo grijs, een pleintje zo verlaten en de hitte zo beklemmend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s