Twee betaalmiddelen, twee realiteiten

De dame telt haar geld voor dat zij de deur uitgaat; zij heeft 0,55 CUC (converteerbare peso, vert.). Het is gelijk aan een dagloon en het neemt nauwelijks ruimte in van haar portemonnee. Zij weet al wat zij daarmee gaat kopen… hetzelfde als altijd. Ze heeft genoeg voor twee blokjes kippenbouillon en badzeep. Dus acht uur werken levert alleen iets op om de rijst smaakvoller te maken en een beetje badschuim. Zij behoort tot dat deel van Cuba dat nog steeds elke prijs omrekent in de nationale munteenheid – de Cubaanse peso –, dat deel van het land zonder uitkeringen, privileges, familie in het buitenland, eigen bedrijfje of illegale inkomsten.

Net voor dat zij de winkel instapt waar zij haar Maggi-blokjes wil kopen, stopt zij en staart naar bierdrinkende mensen in het café. Elke blikje van deze verfrissing staat gelijk aan twee dagen arbeid. Toch is het café vol, met koppels en groepen mannen die luidkeels praten, drinken en iets eten. Dit is het andere Cuba, met harde valuta, met familieleden in het buitenland, met een eigen bedrijf of een of andere illegale inkomstenbron. De kloof, het gapende gat tussen die twee is zo enorm, dat men naast elkaar lijkt te leven zonder elkaar aan te raken. Ze hebben hun eigen angsten en verschillende dromen.

Toen deze week een tijdspad bekend werd gemaakt om een einde te maken aan de dubbele valuta, reageerden de ‘de twee landen’ op dit eiland verschillend. Het deel van Cuba dat leeft van een schamel loon, voelde dat men eindelijk iets ging doen aan een bestaand onrecht. Het zijn diegene die niet eens een verjaardagsfoto kunnen laten afdrukken, een taxi betalen, laat staan ergens naartoe kunnen reizen.  Voor hen is een proces van eenwording van de valuta’s alleen maar hopen, omdat het niet slechter kan worden dan nu. Het andere deel van Cuba van de converteerbare peso’s ontving het nieuws met grote argwaan. Hoe zal de wisselkoers veranderen ten opzichte van de dollar of van de euro? Hoeveel zal de koopkracht afnemen van de mensen die vandaag een goed leven hebben? … dacht men pragmatisch.

In een samenleving waar de sociale kloven steeds meer onoverbrugbaar zijn en de economische ongelijkheid alleen maar groeit, is er geen maatregel waar iedereen beter van wordt, geen enkele versoepeling maakt het leven voor iedereen beter. Twintig jaar monetaire schizofrenie heeft ook twee werelden geschapen. Het valt nog te bezien of een eenvoudige wisseltruc met bankbiljetten deze twee landen, wat onze werkelijkheid is, nader tot elkaar kan laten komen. Of dat het werkelijkheid kan worden dat de dame, die – zoals altijd – haar rijst op smaak brengt met een blokje kippenbouillon, op een dag naar het café kan gaan en een biertje kan bestellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s