De illusie van kleur

Ik kwam thuis van school en er zat een man op de grond voor de televisie. Zijn vingers zate onder de verf en er lagen enkele verftubes om hem heen. Het was de laatste mode in onze wijk: het aanbrengen van een kleurrijk patroon op die saaie zwart-wit schermen. De eerste die hiermee begon was de onderbuurvrouw, altijd op de hoogte van de laatste trends, zoals bleek uit de posters van schaars geklede modellen op de muur en een porseleinen tijger bij de voordeur. Zij dicteerde de mode in onze woongemeenschap, dus toen zij haar ‘idiot box’ veranderde in een regenboog van rood en blauw, deed iedereen hetzelfde. In mijn huis aan de Krim 218 was de tv versierd met enkele linten en zelfs een cirkel in het midden in allerlei kleuren. Het frappante is dat ik mij jaren later de programma’s en cartoons die ik als kind zag herinnerde alsof ze in kleur waren uitgezonden. Mijn hersens hadden een verbinding gemaakt tussen de tinten en de illusie gecreëerd van kleurentelevisie.

Deze anecdote kwam weer bij mij naar boven bij het lezen van de laatste statistieken van de Volkstelling 2012. Toen ik las dat er nog altijd 700.000 zwart-wit televisies in Cuba in gebruik zijn, kon ik niet anders dan terugdenken aan die fantasievolle buren uit mijn wijk met hun gevingerverfde beeldbuizen. De actuele cijfers geven echter niet alleen aan wie nog altijd de wereld in zwart-, wit- en grijstinten ziet … maar ook wie er economisch gezien het slechtst vanaf komt in dit land. Het zij degenen die niet in staat waren om voldoende CUC’s bij elkaar te legen voor een moderne Sony of LG. Zij die waarschijnlijk geen familie in het buitenland hebben, geen manier hebben gevonden om staatsmiddelen achterover te drukken of van wie de privileges ophielden na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. De armlastigen, armen die – in een samenleving waar de televisie zo’n grote rol speelt – niet de middelen hebben kunnen vergaren om te genieten van het kleurenpalet.

Ik vroeg me af of er nog oude televisies bestaan met groene, paarse of blauwe versierselen … Of er nog een kind op dit eiland is die, net als mijn zus en ik, mentaal een kleurtjes hier en daar toevoegt, om Huckleberry Hound voor te stellen als de blauwe hond die hij was of Cheburashka met zijn bruine vacht. Ik weet het niet meer, ik kan in mijn herinnering geen onderscheid meer maken tussen hetgeen ik heb gezien via de ingenieuze televisiebeschilderingen en wat ik daadwerkelijk in Technicolor heb gezien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s