De toekomst, vragen en voorspellingen om niet in vervulling te gaan

Woordenwolk of ‘tag cloud’ over de toekomst van Cuba

Tien prognoses, tien mislukkingen, tien voorspellingen die zelfs geen dode letter op papier werden. Dit is er geworden van de opsomming van tien mogelijke toekomstscenario’s – persoonlijk en nationaal – die ik in 2003 opstelde. Vandaar dat ik vandaag – met in gedachten de kromme wegen die gebeurtenissen bewandelen – probeer mij een beeld te vormen van de verrassingen die ons het komende decennium te wachten staan. Ik weet – dat is alvast iets wat ik wel weet – dat het moeilijk zal worden, dat er ingewikkelde momenten voor ons allemaal zullen komen. Vergeet het maar dat we op een avond gaan slapen met alle actuele vraagstukken en dat we bij het ontwaken merken dat ze allemaal zijn verdwenen. Het zou erg naïef zijn om te geloven dat alles opgelost is wanneer we van dit totalitaire regime af zijn. Niets daarvan, nieuwe problemen en nieuwe uitdagingen zullen de kop op steken. Zijn we daar klaar voor?

Zijn we voorbereid op een maatschappij waarin wij zelf verantwoordelijk zijn in plaats van de staat? Een land waar wij de president kunnen kiezen, maar misschien wel eentje die ook corrupt, leugenachtig, autoritair is. Zullen we in staat zijn te beseffen, indien nodig, dat we geen “vader” kiezen, maar publieke ambtenaar die verantwoording verschuldigd is aan ons? Hoe lang zal het duren voordat wij minder argwanend zullen worden voor alles waarin het woord “sociaal” voorkomt of voor vakbonden, die nu enkel als machtsmechanisme richting de arbeiders worden ingezet? Zijn we klaar voor tolerantie? Kunnen wij samenleven met andere politieke ideologieën die de microfoon zullen pakken en hun agendapunten naar voren zullen brengen? Wellicht drijft de onervarenheid ons rechtstreeks in de armen van de eerste de beste populist? Zijn we ons voldoende bewust van het feit dat we zullen leven in een land waarin – zeer waarschijnlijk – velen terugverlangen naar de tijd van de Castro’s? Wat zullen we doen als, in plaats van een echte verandering, de huidige machthebbers hun olijfgroene uniformen afleggen en als zakenmensen in pak en das gekleed gaan?

Hoe zullen we reageren op immigratie? Tot op heden kennen we slechts het fenomeen van vertrekkende Cubanen en van – zeer tijdelijk – vakantievierende toeristen. Maar we moeten bedenken dat, als we er in slagen om een voortvarend land op te bouwen, er een toestroom zal volgen van mensen die hier willen blijven. Hoe onthalen we deze mensen? Welk effect zal de jarenlange schaarste en rantsoenenmarkt hebben op het consumptiegedrag van mensen? Families zullen zich wellicht tot over de oren in de schulden steken, alles kopend wat op tv geadverteerd wordt? Hoe lost het dilemma van staatseigendom versus privatiseringen zich op? Zal het mogelijk zijn om de bestaande infrastructuur van onderwijs en gezondheidszorg voor het hele land te behouden, terwijl de kwaliteit wordt verbeterd, de ideologische functie ervan wordt weggenomen en de salariëring op niveau wordt gebracht? Wat moeten we aanvangen met dat enorme overheidsapparaat, waarvan de kosten op onze schouders rusten en waarvan we de omvang niet eens kennen?

Zoals jullie zien, in plaats van zekerheden heb ik alleen maar vragen. Vragen die mij obsessief bezighouden, als ik praat over de toekomst van ons land. Een paar dingen zijn wel zeker voor mij: ik zal in Cuba zijn en alles doen wat in mijn macht ligt om mijn land te helpen. Ook zal ik – als journalist – proberen om zoveel mogelijk twijfels te verwoorden of hier zoveel aandacht op vestigen totdat iemand ze beantwoordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s