Mandela: leren om te vergeven

Van alles wat verteld is of nog zal worden over Nelson Mandela, zijn het de kleine verhaaltjes die me het meest emotioneren. Zijn ellenlange verblijf in de gevangenis van Robben Island, waar de verbittering plaatsmaakte voor verlichting. Een tralie die los zat, een klein raampje waardoor een beetje licht naar binnen viel, een vogeltje dat daar ergens buiten floot. Op die plek versloeg Mandela zijn eigen demonen en slaagde hij erin om het geweld af te zweren waar hij zelf deel van had uitgemaakt. Hij legde een lange weg af van aanhanger van de gewapende “Umkhonto we Sizwe”, om zich te transformeren in een symbool van geweldloze strijd. Deze ommezwaai bracht hij niet teweeg uit gemakzucht of politiek opportunisme, maar op authentieke wijze en vanuit elke cel in zijn wezen, zoals zijn latere politieke optreden liet zien.

Geboren in 1918, doorleefde Mandela een bewogen eeuw, van koude oorlog en leiders op zoek naar bescherming, zelfs als dat ten koste ging van de eigen bevolking. Het was een era van grote namen en kleine burgers, waarin het “wie” vaak belangrijker was dan het “wat”. Mandela werd gelabeld tot terrorist, niet alleen door het racistische Zuid-Afrikaanse regime van destijds, maar ook door nota bene de VN.

Eenmaal achter tralies wijdde gevangene 466 zijn tijd aan meditatie over zijn eigen daden en over de weg die zijn land zou moeten bewandelen om uit de isolatie en de haat te komen. Zijn persoonlijke transformatie beïnvloedde in grote mate de wijze waarop de Apartheid is ontmanteld.

Te midden van al die staatslieden die zich meerdere mandaten of decennia vastklonken aan de macht, hield Mandela het als president van Zuid-Afrika slechts op één ambtstermijn. De man uit het dorpje Mvezo beschikte ook over de wijsheid om in te zien dat hij in de onderhandelingen en dialoog een sleutelrol had te vervullen voor zijn betreurde land. Toch, tussen al die momenten in zijn leven, al dat lachen of al die omhelzingen die hij uitdeelde, geef ik de voorkeur aan het beeld van een gevangen die achter de tralies zichzelf vond. De Nobelprijs voor de Vrede in zijn handen geeft me niet dezelfde rilling als mijn voorstelling van een opgesloten Mandela die honger lijdt, pijn heeft, maar desondanks denkt aan vergiffenis, vrede, en verzoening.

Op jouw herinnering, Madiba!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s