Een dagje meer of minder

 

De boom van de rechten: moeilijk om te laten groeien, makkelijk om te kappen

“Herhaling is de moeder van het onderwijs”, placht een oude leraar Militaire Voorbereiding op mijn middelbare school te zeggen. Hij had het echter niet over het herhaaldelijk opdreunen van een zin om haar te leren of over een bepaalde mathematische bewerking. In werkelijkheid refereerde hij aan de straf, de correctie, die volgens hem onophoudelijk moest zijn om respect af te dwingen. Daarom overweldigde hij ons met geschreeuw, onnodige berispingen, en zelfs beledigingen als “slappeling”, wanneer wij ons geweer niet goed vasthielden of door het gras kropen. Maar in plaats van dat wij de kennis die hij deelde in ons opnamen, vreesden en verachtten wij hem.

Dezelfde logica van het telkens weer opleggen van repressie wordt elke 10e december gebruikt door veiligheidsdiensten. De internationale Dag van de Rechten van de Mens beleven wij als 24 uur van beklemming en bedreiging. Ieder jaar gebeurt hetzelfde en een beetje meer, omdat men zoals iedere bestraffer verlamming bij het slachtoffer hoopt te bereiken. Arrestaties, belegerde huizen en op voorhand geuite bedreigingen aan het adres van leden van verschillende burgerbewegingen, het is allemaal onderdeel van deze ‘rituele terreur’. Ook is – dankzij het medeplichtige bedrijf Cubacel – het aantal afgesloten telefoonlijnen gestegen, net als de hoeveelheid apocriefe sms’jes om verwarring te zaaien onder activisten.

Herhaalde bestraffing werkt echter niet. Het aantal personen dat meedoet aan een of andere demonstratie voor de Mensenrechten daalt niet, maar stijgt juist. De oude pedagogiek van geweld stelt geen voorbeeld meer, maar zet integendeel aan tot het verbreken van het zwijgen. Aan de andere kant zijn er mensen die tot geen enkele kritische organisatie of dissidente groepering behoren en die de repressieve golven opmerken. Getuigen van het moment dat een van de Witte Dames met geweld in een auto werd gewerkt of de fotocamera van een onafhankelijk journalist werd afgepakt. Wie zoiets ziet gebeuren, kan niet meer zeggen dat hij van niets wist, hij zal niet langer dezelfde zijn. De herhaling van de repressie zweept protesten slechts op, ze doet de protesten niet verstommen. Voortdurende klappen leren ons niets … omdat wij een dergelijke les in slaafsheid niet willen leren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s