Angst voor het woord

Het zijn slechte tijden voor het woord, sombere dagen voor een taalgeleerde. Het grootste probleem is niet de overvloed aan vulgariteiten in uitdrukkingen, die zich tot in linguïstische en sociologische analyses voordoen. Het meest trieste is de achteruitgang van de gearticuleerde taal, de angst om woorden uit te spreken, de afasie die zich verspreidt. “Een man is een man die niet veel praat”, zei vanochtend een verkoper tegen me toen ik erop stond om te weten of de taartjes van guayaba of kokos waren. Later kreeg ik van een functionaris slechts gebrom te horen toen ik naar de openingstijden van het kantoor informeerde. En om de dag af te sluiten ontmoette ik alleen maar schouder ophalende mensen toen ik naar de wc in een cafetaria vroeg.

Wat is er toch met de gesproken taal aan de hand? Waarom toch die weerstand om zich op een samenhangende manier en met goed gestructureerde zinnen uit te drukken. Zeer zorgwekkend is de tendens om slechts één woord of een gebaar te gebruiken in plaats van een hele zin met onderwerp en gezegde. Wie zal aan al die mensen verteld hebben dat converseren een teken van zwakte is? Dat het gebruik van bijvoeglijke naamwoorden een zwaktebod is? Het fenomeen is wijd verspreid onder jeugdige mannen, onder macho’s is praatzucht in strijd met de mannelijkheid. Een vlot gesprek heeft plaatsgemaakt voor een klap, een sneer of wat simpel gebabbel.

Ik ga niet in discussie”, pochte gisteren een man tegen een tiener die hem iets probeerde te zeggen. Terwijl hij dit schreeuwde, sloeg hij met zijn handen om zich heen als om te waarschuwen dat hij in plaats van woorden de voorkeur aan een gevecht gaf. Het erge is dat voor de grote meerderheid, die van deze woordenwisseling getuige was, de man het juiste deed: niet te veel praten en het op een gevecht aan laten komen. Immers voor velen is bespreken toegeven, argumenteren een blijk van twijfel, iemand overtuigen een zaak voor lafaards. In plaats daarvan geven zij de voorkeur aan de schreeuw en de belediging, misschien wel de erfenis van al die agressieve politieke redevoeringen. Zij opteren voor het bijna dierlijke gegrom en de oorveeg. Het zijn slechte tijden voor het woord, feestdagen voor de stilte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s