Kaarten zijn kaarten

De nieuwslezer van het ochtendnieuws liet Raidel sprakeloos. Net nu hij een auto voor een gesubsidieerde prijs wilde kopen, werd het einde van dit marktmechanisme aangekondigd.

Het had hem alleen al maanden gekost om, heen en weer gestuurd door bureaucraten en overheidskantoren, het toestemmingsformulier met alle stempels en handtekeningen te bemachtigen. Het lastigste was dat hij moest aantonen dat al zijn inkomsten uit zijn werk voor de staat kwamen, dat iedere cent verdiend was met het opknappen van toeristische centra. Met de reeds verleende toestemming in de zak stond hij vier jaar op een wachtlijst met meer dan zevenduizend potentiële kopers. Tot vanochtend, toen zijn droom om naar het depot te gaan en een Peugeot of een Hyundai tegen een sterk gereduceerde prijs aan te schaffen werd vermorzeld binnen hetzelfde korte moment waarop de nieuwslezer een bericht voorleest.

Recentelijk keurde de Ministerraad de geleidelijke implementatie goed van de verkoop van moderne auto’s – nieuwe en gebruikte – aan ieder natuurlijk persoon, Cubaans of buitenlands. Twee jaar na de invoer van decreet 292 [over de regulatie van de koop en verkoop van motorvoertuigen] heeft de realiteit de wetgever gedwongen om de smalle grenzen van deze maatregel te verbreden. Aan de legalisatie van de verkoop van voertuigen tussen particulieren wordt nu de mogelijkheid toegevoegd om bij andere instanties voertuigen te kopen met nog geen kilometers op de teller of met een recent bouwjaar. Waar we eerst alleen de mogelijkheid hadden om tweedehands producten te kopen, gaan we nu naar de mogelijkheid om uit de fabriek te kopen met allerlei technische garanties. Maar… dit kan dan natuurlijk alleen binnen de netwerken van de staat, voor de prijs die de overheid bepaalt en zeer waarschijnlijk alleen cash te betalen.

Een dergelijke maatregel komt de opkomende middenklasse goed uit aangezien zij meer en meer verlangen naar moderne statussymbolen. Met onmiddellijke ingang zal dit de sociale verschillen nog verder vergroten, verschillen die de afgelopen vijf jaar al dramatisch zijn toegenomen. Hoewel het politieke discours zich nog altijd richt op gelijkheid en mogelijkheden voor iedereen, is deze flexibilisering slechts in het voordeel van de mensen die hoge inkomsten in converteerbare peso’s (CUC) hebben. Zij zijn de grote winnaars van deze maatregel en Cubanen als Raidel de verliezers. Zijn toestemmingsformulier om een auto te kopen heeft nu slechts nog waarde als museumstuk. Mensen begrijpen nu dat na jaren van applaudisseren, simuleren en hard werken de markt beslag heeft gelegd op hun professionele en politieke verdiensten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s