Over voornemens

Om naar de hemel te klimmen, heb je een grote trap nodig en nog een kleine. Foto: Silvia Corbelle

Elk dag is goed om een project te beginnen, om een droom te concretiseren. Echter, aan het begin van elk jaar herhalen we het ritueel van het doelen stellen voor de komende 12 maanden. Een deel behalen we, het andere blijft staan en nemen we op in de agenda van de volgende januari. Sommigen richten zich op persoonlijke onderwerpen, zoals meer tijd hebben voor de familie, sporten, het uitgestelde bezoek aan de tandarts brengen… maar de lijst kan ook kantelen naar professionele aspiraties in de trant van werk veranderen, een onderzoek afronden, afstuderen in een nieuw vak.

Ik heb aan een paar vrienden en lezers gevraagd wat hun wensen voor 2014 zijn en de antwoorden zijn een caleidoscoop aan intenties. Van “breed worden in de buurtsportschool“, “de fietstaxi verkopen om een motor te kopen“, “het plafond repareren” tot “afstuderen aan de universiteit“, “de hele familie bij elkaar brengen in Miami“, “een videoclip opnemen” of “een eigen cafetaria openen“. De visa om te emigreren blijven ook staan op de lijst van de meest gedeelde wensen, vooral bij jonge mensen. Het is zelfs zo dat de meeste zakelijke projecten als einddoel hebben om middelen te verzamelen, om daarna uit het land te vertrekken. Na bijna zes jaar na de start hebben de zogenaamde ‘Raulistische hervormingen’ geen significante verbetering gebracht aan de huishoudelijke situatie of de nationale economie.

Na een 2013 waarin mijn leven is veranderd, is mijn persoonlijke lijst van projecten zo rijk geschakeerd dat het onmogelijk is deze in zijn hele omvang uit te voeren. Ik zal cursussen blijven geven om mensen te leren nieuwe technologieën toe te passen. Dit jaar zal ook mijn droom van een onafhankelijk digitaal medium het licht zien, waarvoor ik de laatste weken van hot naar her heb gerend. Zoals elke geboorte zal het ontregeling, pijn, vreugde en slapeloosheid met zich brengen. In de volgende weken zal ik het schema van de ‘bevalling’ publiceren. Houd het in de gaten.

In mijn kamer ligt een berg boeken die ik graag zou willen lezen voor de eerste of zoveelste keer. Wat een fantast ben ik om te geloven dat ik hier tijd voor zal hebben! Ik wil terugkeren naar de pagina’s van meester Kapuscinski, opnieuw kennismaken met Truman Capote en een paar teksten van Javier Cercas vinden die nog ontbreken in mijn bibliotheek. Ik zal tijdschriften blijven verslinden over apps, gadgets, software… want elk jaar ben ik een beetje meer een nerd, dat geef ik toe.

Vrienden en lezers hebben een belangrijke plek in mijn jaarlijkse voornemens. Hopelijk zal ik hen een beetje meer kunnen verwennen, tijd kunnen nemen voor een mooi gesprek met een kopje koffie erbij. Voor diegenen die ver weg zijn, hoop ik alleen dat ‘de goden van de technologie’ met me meeleven en mij meer toegang tot internet geven om hun e-mails te kunnen beantwoorden. Maar u weet het al, Olympus is grillig en Zeus wil de straal van de verbinding niet loslaten.

Mijn huis, mijn kleine familie, mijn planten en mijn dieren die mijn leven gecompliceerd en gelukkig maken, staan ook tussen de prioriteiten. Ik mag werkelijk niet klagen, want ze vragen niet veel en geven me alles. Ik hoop samen met mijn zoon zijn eerste lessen filosofie te overhoren en Reinaldo naar dat ‘vieze stukje zee’ te brengen, dat wij twintig jaar geleden de onze hebben gemaakt. Ik focus me op hen. Want op de spannendste momenten zijn het de mensen geweest waarvan ik hou die me hebben geholpen te blijven lachen.

In het centrum van al mijn plannen staat mijn land. Zonder land zou ik geen huis hebben, geen familie, geen onderwerpen om over te schrijven, geen plannen om uit te voeren… geen yagruma in een pot om voor te zorgen. Hoewel ik weet dat thuis overal kan zijn, heb ik – op eigen risico – besloten dat de mijne zich bevindt op dit eiland. Ik blijf, ondanks dat zoveel bekenden vertrekken en dat het grote nationale potentieel geremd blijft door een verlopen en intolerante macht. Ik blijf ook om met journalistiek en informatie te helpen een vrij,  democratisch, welvarend en onbevooroordeeld Cuba te krijgen.

Zoals jullie zien is mijn lijst van voornemens voor 2014 wat uit de hand gelopen. Ik moet onderweg wat wegstrepen. Welke? Ik weet het niet. Want nu zou ik willen geloven dat alles mogelijk is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s