Alchemie en leugens

De alchemist, olieverfschilderij van Mattheus van Hellemont

We leven in een maatschappij van alchemisten. Ze veranderen ijzer niet in goud, maar ze zijn handig in het vervangen van grondbestanddelen en in het vervalsen van bijna alles. Hun doel is om iedere klant op te lichten of om van de staat zelf te stelen. Om hier in te slagen halen ze er zelfs de Periodieke Tafel van Mendeleev bij als ze op zoek zijn naar elementen die vervangen kunnen worden door andere die goedkoper zijn. Met sommige van deze vernuftige formules zou je een anti-Nobelprijs voor Scheikunde kunnen verdienen, in het bijzonder vanwege de schadelijke effecten voor de gezondheid die ze uiteindelijk veroorzaken. Zoals dat het geval is met een wijdverspreid recept om tomatensaus te maken: die bevat gekookte bieten en zoete aardappel, specerijen, maïzena en rode kleurstof voor het haar. Wanneer een oplettend persoon vraagt: “En tomaat dan?”, antwoorden de uitvinders bijna chagrijnig: “Nee, tomaat zit er niet in”. Zo worden er op straat dan tubes plakmiddel verkocht die, als je ze uitknijpt, louter lucht bevatten. Flessen shampoo waar ook wasmiddel in zit. Stukken zeep met plastic krullen, in de fabriek er in gebracht door werknemers die de grondstof doorverkopen. Flessen rum van clandestiene productie met alcohol uit een ziekenhuis en sterk gebrande suiker om de añejos [rum die jaren gerijpt is, vert.] na te bootsen. Water in flessen gewoon gevuld uit de kraan en te koop gezet op de schappen van vele supermarkten. En dan heb ik het nog niet over de namaak van Cohiba sigaretten en andere merken die aan argeloze toeristen voor echt verkocht worden. Niks is wat het lijkt. Een aanzienlijk deel van de bevolking accepteert deze bedriegerijtjes en voelt een zekere solidariteit met de afzetter. Met een “de mensen moeten toch ergens van leven?” verdedigen zelfs de meest gedupeerden de voor-de-gek-houderij. Op de lange lijst van vervalsingen staat het dagelijks brood op de eerste plaats. Het gaat om het product uit onze basisvoeding waarmee het meest gerotzooid wordt. De formule voor het recept ervan is tientallen jaren geleden zoekgeraakt vanwege standaardisatie en het geld voor de productie werd ergens anders voor gebruikt. In de bakkerijen bereiken de ‘alchemisten’ echt een geniaal niveau. Ze voegen enorme hoeveelheden gist aan het deeg toe om het buiten proporties te laten rijzen om zo het “luchtbrood” te krijgen dat ons met pijnlijk tandvlees opzadelt en met een maag die niet genoeg is gevuld. Om maar te zwijgen over het vervangen van het bakmeel door ander meel dat gebruikt wordt bij de fabricage van pasta’s en vermicelli. Door dit proces krijgen wij uiteindelijk iets hards en droogs in de mond dat geen enkele smaak heeft. Je kunt beter ook niet kijken voordat je het opeet, want het ziet er mogelijk nog smeriger uit dan dat het smaakt. Als Paracelsus uit de dood zou herrijzen, dan zou hij naar dit Eiland moeten komen. Hij zou nog veel kunnen leren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s