Operatie Grote Schoonmaak

Straathoek Infanta en Vapor, acht uur ‘s avonds. Een steiger piept en kraakt onder het gewicht van zijn gebruikers. Het gebied is donker, maar desondanks zijn schilders bezig met hun kwasten vieze balkons, gevels en de grote pilaren van de avenue in de verf te zetten. Er is haast bij, de tweede internationale top van CELAC zal over een paar uur beginnen en alles moet klaar zijn voor de genodigden. De straten waar de presidentiele karavanen doorheen rijden zullen opgepoetst zijn, het asfalt hersteld, de gaten afgedicht en de armoede verborgen. Het echte Havana gaat vermomd onder een andere theaterversie, alsof de viezigheid – decennialang opgehoopt – is afgedekt onder een aantrekkelijk en tijdelijk tapijt.

Daarna is het de beurt aan de “menselijke schoonmaak”. De eerste tekenen van de op handen zijnde enscenering zijn merkbaar in de mobiele telefoons. Oproepen verdwijnen in het niets, sms’jes worden niet afgeleverd, de nerveuze in-gesprek-toon bij pogingen om  een activist te bellen. Dan begint de tweede fase, de fysieke. Op de hoeken van bepaalde straten staan zogenaamde echtparen die niet praten, mannen in ruitjesoverhemden die nerveus de verstopte audiofoon in hun oor aanraken, buren die de deur bewaken van degenen van wie ze gisteren nog wat zout kwamen vragen. De hele samenleving vult zich met gefluister, oplettende ogen en angst, een grote dosis angst. De stad is gespannen, rillend en alert: de top van CELAC is begonnen.

De laatste fase gaat gepaard met aanhoudingen, bedreigingen en huisarresten. Ondertussen toont de staatstelevisie glimlachende talking heads, rapportages over persconferenties en draaien hun camera’s richting tientallen vliegtuigtrappen. Er zijn rode lopers, schoongemaakte verdiepingen, kleine boompjes in potten in het Paleis van de Revolutie, geheven glazen, familiefoto’s, omgeleid verkeer, politieagenten om de honderd meter, lijfwachten, geaccrediteerde pers, openingstoespraken, gewaarschuwd publiek, volle cellen, vrienden op geheime locaties. Zelfs de olieraffinaderij Ñico López mag even geen vieze rook uit haar schoorsteen laten opstijgen. De gephotoshopte ansichtkaart ligt klaar… maar er zit geen leven in.

En daarna, daarna gebeurt alles. Elke president en elke Minister van Buitenlandse Zake keert terug naar zijn of haar eigen landen. Vocht en viezigheid dringen door de dunne laag verf op de gevels. De buren die meededen aan de campagne keren terug naar hun verveling en de functionarissen van Operatie Grote Schoonmaak worden gefêteerd met een verblijf in een all-in hotel. Het aangeplante groen droogt uit door een gebrek aan water. Alles keert terug naar het gebruikelijke of, beter gezegd, naar de absoluut onwerkelijke staat die het Cubaanse leven zo karakteriseert. Het onechte kodakmoment is voorbij.

Tot ziens, 2e CELAC-top.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s