Onze muur is niet gevallen……….. maar hij is niet eeuwig

Muro-BerlA-n-nacimiento-Foto-archivo_CYMIMA20141109_0001_16

Tot aan dat bewuste tijdstip speelde mijn leven zich steeds af tussen muren. Die van de Malecón [lange zeeboulevard in Havana, vert.] die me scheidde van de wereld waarover ik alleen de verschrikkingen had gehoord.Toen Duitsland herenigd werd, was er de muur van de school waar ik lessen volgde. Een lange muur waarachter illegale verkopers van koek en snoep zich verborgen hielden. Op elkaar gestapelde bakstenen, bijna twee meter hoog, waar sommige medeleerlingen overheen sprongen om te ontsnappen aan lessen die even indoctrinerend als saai waren. Tel daar nog bij op de muur van de stilte en van de angst. Thuis legden mijn ouders hun vinger op de lippen, ze praatten zachtjes……. er gebeurde iets, maar ze zeiden me niet wat.

In november 1989 viel de muur in Berlijn. Eigenlijk werd hij afgebroken met pikhouwelen en beitels. Dezelfde mensen die weken daarvoor nog gehoorzaam leken aan de Communistische Partij en die leken te geloven in het arbeidersparadijs gingen hem te lijf. In stukjes en beetjes bereikte het nieuws ons. De Cubaanse overheid probeerde nog de aandacht af te leiden en het belang van de gebeurtenis te bagatelliseren, maar de details sijpelden beetje bij beetje door. In dat jaar werd ik volwassen. Ik was weliswaar nog maar 14 jaar, maar alles wat daarna zou komen, liet me geen ruimte voor argeloosheid.

De maskers vielen, één voor één. De Berlijners werden wakker door het geluid van hamerslagen en de Cubanen ontdekten dat de beloofde toekomst berustte op pure leugens. Terwijl Oost-Europa zich losmaakte uit de lange omhelzing met het Kremlin, liet Fidel Castro zijn kreten de tribune opklimmen en beloofde in naam van allen dat wij het hoofd nooit gingen buigen. Weinigen hadden toen het heldere inzicht dat ze beseften dat dat politieke delirium ons zou veroordelen tot de moeilijkste jaren waarvoor verscheidene generaties Cubanen zouden komen te staan. De muur viel, daar ver weg, terwijl rondom ons heen een nieuwe borstwering werd opgericht, die van de blinde ideologie, de onverantwoordelijkheid en de eigenzinnigheid.

Er is een kwart eeuw voorbijgegaan. Vandaag vieren de Duitsers en de hele planeet het einde van een absurditeit. Zij maken de balans op van wat er bereikt is na die novembermaand en zij genieten van de vrijheid om te kunnen klagen over dat wat niet goed gelukt is. Wij in Cuba, hebben 25 jaar verloren om op de kar van de historie te springen. Voor ons land is de muur nog intact, hoewel op dit moment weinigen een bolwerk stutten dat eerder opgericht is door de gril van een mens dan door besluitvorming van een volk.

Onze muur is niet gevallen…….maar hij is niet eeuwig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s