Tekort aan tranen in Mexico

Protestmars in Mexico-Stad

Protestmars in Mexico-Stad

Toen ik Mexico voor de eerste keer bezocht was ik zeer onder de indruk van het geweldige potentieel en de enorme problemen van het land. Ik werd geraakt door een cultuur waarvan de kalender verloren gegaan is in de tijd vooral als we haar vergelijken met de historie van een Cuba dat nog volwassen moet worden. Wat me echter het meest schokte waren de steeds herhaalde waarschuwingen en het advies dat vrienden en bekenden me gaven aangaande de veiligheid: in iedere straat wachten gevaren.

De meest aangrijpende getuigenis tijdens dat bezoek hoorde ik uit de mond van Judith Torrea, een Spaanse journaliste met standplaats Ciudad Juárez, die verhalen verzamelde van moeders wie opgroeiende dochters nooit meer terug waren gekomen van hun werk of studiecentrum.

Het deed me pijn vast te stellen dat de gewelddadige dood iets alledaags was geworden in verschillende streken van dat prachtige land. La Catrina -Mexicaans symbool van de dood- was opgehouden met glimlachen en haar lege oogkassen leken een trieste waarschuwing voor wat Mexico nog te wachten stond. In een maatschappij waar corruptie, juridische inefficiëntie en de gewapende arm van de drugshandel sedert lange tijd strijden om respect, heeft de verdwijning van de 43 studenten uit Ayotzinapa het al gevoelde afgrijzen nog groter gemaakt. Alsof je die bevolking, al verscheurd door verlies, weer nieuwe wonden toebrengt.

Ieder van die verdwenen jongeren was ongeveer van de leeftijd van mijn zoon Teo, sommige foto’s doen me zelfs denken aan zijn lichtbruine gezicht en zijn scheefstaande ogen. Hij zou één van die studenten kunnen zijn die op een dag van school vertrok en besloot te protesteren tegen de status quo. Alles wijst erop dat de lokale politieke machthebbers samen met de drugskartels op een gewelddadige manier een einde gemaakt hebben aan het leven van mensen die het beste van hun bestaan nog voor zich hadden. De laatste weken zijn de familieleden van tranen naar hoop gegaan en weer terug naar pijn. Totdat het trieste einde bevestigd wordt wil niemand eraan, maar de aanwijzingen gaan in de richting van het slechtste scenario.

Mexico krijgt een tekort aan tranen. Aan Latijns-Amerika niet alleen de taak om deze zeer geliefde natie te begeleiden op haar zoektocht naar antwoorden op de verdwijning van de studenten, maar ook om een oplossing te zoeken voor de ernstige problemen, sociaal en institutioneel, die dit hebben veroorzaakt. Van onze kant is het nu onze beurt om solidair te zijn met haar burgers en te delen in verdriet en woede. Laat niemand zijn kind in de ogen kijken zonder te denken aan hen die er niet meer zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s