Parade en (mensen)rechten

derechos_humanos-Damas_de_Blanco_CYMIMA20141210_0017_16

De optocht stond al dagen, maanden gepland. De achtergrondmuziek zou bestaan uit slogans en gespeelde vrolijkheid. De gekozen locatie: dezelfde straathoek in Havana waar de ‘Damas de Blanco’ (de Witte Vrouwen, vert.) een bijeenkomst hadden gepland om de Internationale Dag van de Mensenrechten te gedenken. Ondertussen zou het “corps de ballet” worden opgevuld door arbeiders en scholieren – van hun werkplekken en uit hun scholen gehaald – om de plaats te bezetten die gekozen was door de actievoerende dames. De eettentjes mochten niet ontbreken en vanuit sommige provincieplaatsen zouden grote vrachtwagens bier aanvoeren om uit te delen, want in ons geval spreek je niet van “brood en spelen”, maar van alcohol en repressie.

Toen brak het uur van de carnavalsparade aan. Rondom ijssalon Coppelia trok een ongewone menigte mensen, gekleed in burger, de aandacht van sommige nietsvermoedende voorbijgangers die niet wisten of de rij er stond voor een uitverkocht product of dat het ging om gepassioneerde filmliefhebbers die stonden te wachten totdat bioscoop Yara open zou gaan. Er was echter iets dat hen verraadde. Ze keken heen en weer, zoals iemand doet die op een prooi wacht, ze gingen gekleed in kleren die wij allemaal herkennen als de uitdossing van de Staatsveiligheidsdienst als ze undercover gaan en ze waren net even te dik in vergelijking met de gemiddelde Cubaan. Ze dansten niet zoals op een carnaval, maar ze bewogen zich in de richting van de vrouwen die in het wit gekleed gingen en ze probeerden met hun lichamen te camoufleren dat de dames met harde hand werden afgevoerd in een politieauto. Een macaber ballet beeldde zo een choreografie van terechtwijzing uit.

En toen klonk de trompet, pardon…… de claxon van een auto. Een kleine dame was erin geslaagd de linkerboezem van het hart van de wijk Vedado te bereiken. Tientallen gezichten keerden zich om en praatten in een microfoontje dat aan hun oor hing. Een agent, al jaren infiltrant in de rijen van de onafhankelijke journalistiek en allang ontmaskerd, leidde het orkest. Uit de luidsprekers liet men van tevoren opgenomen zinnen brullen, opdat er maar geen verrassingen of spontaniteit zouden plaatsvinden. De vrouw verdween binnen een seconde. De kinderen dronken een drankje en Havana beleefde een van de koudste dagen van het jaar. Het spektakel ging nog uren door.

Hoe vaak was ik als klein meisje onderdeel van een carnaval der onderdrukking zonder het te weten? Welke onschuldige feestjes waaraan ik deelnam waren in werkelijkheid een dekmantel van de verschrikking? Zouden die dansfeestjes en festivals op straat ook een politionele operatie zijn geweest? Na dit gebeuren gaat het me veel moeite kosten om weer te genieten van een parade.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s